แม้เลือกเกิดได้องก์๑

ฉากที่ ๔

บ้านเสน่ห์จันทร์  ทางเดินในซอย  ห้องน้ำ

เวลา

กลางวัน   วันรุ่นขึ้นตอนเช้าจากองก์ก่อน

บรรยากาศ

แดดอุ่นๆยามเช้า

ตัวละคอน

Block 4.1 พริ้ง  สายพิณ  แขกพริ้ง

Block 4.2 ศรี  บัวเกี๋ยง  ใบพร  นงเยาว์  ต้อย  พริ้ง

Block 4.3 สายพิณ  ศรี  ใบพร  บัวเกี๋ยง นงเยาว์

Block 4.4 ต้อย  นงเยาว์  บัวเกี๋ยง

อุปกรณ์

ถุงโชคดี  กาละมังอะลูมิเนียม   ขันน้ำ  แชมพู  สบู่  ยาสีฟัน  ผ้าห่ม  ดินสอเขียนคิ้ว  กระป๋องนมใส่กาแฟดำ 

เสื่อผ้า

ศรี ผ้าถึงกระโจมอกสวมหมวกอาบน้ำ   พริ้ง  เปลี่ยนชุดใหม่สวยฉูดฉาด

สายพิณ ชุดเดิมจากองก์ก่อน แล้วเปลี่ยนเป็นกระโจมอกใน block 4.4

นงเยาว์ บัวเกี๋ยง ชุดอยู่กับบ้านง่ายๆ   ใบพร ถ้าเปลี่ยนทันก็เปลี่ยนได้

 

เริ่มการแสดง                                                    Block 4.1

 

ตัวละคอน

บทเจรจา  (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

พริ้ง

และแขก

(แต่งตัวสวยออกมาส่งแขกคนหนึ่งที่หน้าซุ้มประตู อาจมีการกอดจูบร่ำลากันนิดหน่อย  ฝ่ายชายปลีกตัวออกไปทางหนึ่ง)

แสงเน้นให้ครามรู้สึกถึงยามเช้า อาจมีเสียงนกร้องแทรก

สายพิณ

(เดินร้องเพลงเดินสวนเข้ามาพอดี  ในมือหิ้วถุงโชคดีและกระป๋องกาแฟ ท่าทางเมาค้างมา)  สักวันหนึ่งเธอ...คงคิดถึงฉันและแล้ววันนั้น....ฉันเป็น....

 

พริ้ง

(ร้องเพลงต่อพอดี) ฉันเป็นกะหรี่....(มองสายพิณแล้วยิ้มเยาะ) ร้องเพลงอื่นไม่เป็นรึไงวะ  ร้องอยู่ได้เพลงเดียว...

 

สายพิณ

(เงยหน้ามองพริ้ง) อ้อ...พริ้งเองเรอะ แหม...ตั้งแต่ขายของเก่ามาเนี่ย ชั้นก็ร้องได้อยู่เพลงเดียวนี่แหละ  ว่าแต่ว่าวันนี้ทำไมสวยแต่เช้าเชียว จะไปไหนเหรอ...

 

พริ้ง

(ยักไหล่) เปล่า...เผื่อว่าจะมีแขกหลงมาแต่เช้าบ้าง

 

สายพิณ

ว้าว...อย่าหักโหมให้มากนะจ๊ะ ไอ้เรารึก็ปูนนี้กันแล้วเดี๋ยวจะโทรมแย่ ไปแข่งกะเด็กมันไม่ได้หรอกต้องเจียมสังขารเอาไว้มั่งซี่...

 

พริ้ง

(ท่าทางไม่พอใจนัก) แล้วหล่อนล่ะยะ ไปค้างคืนกะแขกมา คงได้หนักล่ะสิท่า...

 

สายพิณ

โธ๋...คุณพริ้งขา...ไอ้ที่หนักๆน่ะหาใช่เงินไม่หรอกนะยะ ดูสภาพชั้นสิเพ่...(ชี้ให้ดูที่ตา) แขกแม่งกวนทั้งคืน เรียกว่ามันเอากันจนคุ้มค่าเงินมันนั่นแหละ เนี่ย...ยังไม่ได้หลับได้นอนกันเล้ย....(อ้าปากหาว)

 

พริ้ง

(ประชด) แล้วเหล้าน่ะ...แดกเข้าไปเถอะ เมามายมันได้ทุกคืนเชียวนะหล่อน ระวังแขกจะเบื่อเอา แล้วไอ้โรคเมาแล้วชอบแก้ผ้าวิ่งโทงๆน่ะเลิกรึยังยะหล่อน...

 

สายพิณ

อุ้ย...คนอย่างนังสายคนนี้น่ะเรอะแขกจะเบื่อ (คุยโว) ถึงจะแก่ก็แก่อย่างมีลูกเล่นจ้า...ไม่ใช่พอขึ้นเตียงแล้วนอนหงาย แข็งทื่อเป็นท่อนซุงเหมือนอีพวกปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมน่ะ ไม่มีซะหรอกจ้า...ของพรรค์งี้มันต้องมีการปรุงเสน่ห์กันบ้าง...(ท่าทางภูมิใจในตนเอง)

 

พริ้ง

(แบะปากประชด) จ้า...แม่กะหรี่โปรเฟซเซอร์ ถ้างั้นก็ดีเลย เมื่อคืนมีเด็กใหม่มา เดี๋ยวหล่อนจัดการอบรมบ่มนิสัยให้มันหน่อยสิ โดยเฉพาะไอ้วิธีปรุงสน่งเสน่ห์อะไรของหล่อนน่ะ...

 

สายพิณ

(แปลกใจ) เด็กใหม่...มาไง....

 

พริ้ง

ชั้นก็ยังไม่เห็นหน้ามันเลย แม่แกบอกน่ะ  ยัยปราณีเอามาขายให้เมื่อคืน นอนอยู่ในห้องใบพรแน่ะ ได้ข่าวว่าหน้าตาสะสวยซะด้วยซี...

 

สายพิณ

(อิจฉาเล็กๆ) สวยเหรอ...ถ้างั้นไม่จำเป็นต้องไปสั่งไปสอนมันหรอก ชั้นว่าตอนนี้เราน่าจะมานั่งคิดหาวิธีกันดีกว่า (หยุดใช้ความคิด)

 

พริ้ง

คิดหาวิธีอะไรกันยะ...

 

สายพิณ

อ้าว...ไม่น่าถาม ก็หาวิธีว่า ทำไงเด็กหน้าใหม่ๆมันจะไม่มาแย่งแขกเอาไปหมดน่ะซี (หัวเราะร่วน ทำท่าจะขึ้นไป)

 

พริ้ง

แล้วนั่นจะไปไหน...

 

สายพิณ

โธ่...ก็ไปนอนน่ะสิ (อ้าปากหาวกว้างมาก ส่งกระป๋องกาแฟให้พริ้ง) เอ้า...นี่ชั้นซื้อมาฝาก  (บ่นต่อ) ไอ้โรงแรมบ้านั่นก็นอนไม่ได้เล้ย  นอกจากแขกจะกวนแล้วยังจะเจอไอ้พวกโรคจิตชอบแอบดู ข้างฝางี้มองทางไหนมีแต่รูพรุนไปหมด...ไอ้คนริยำพวกนี้มันช่างไม่มีวัฒนธรรมกันเสียเล้ย...นีมันนึกว่ากูเป็นกะหรี่แล้วไม่มียางอายรึไงวะ ความจริงพวกมันนั่นแหละโคตรหน้าด้านเลย กูขายตัวก็จริงนะโว้ย แต่ไม่ได้ขายความเป็นคน...เบื่อชะมัดยาด นี่ก็ต้องตากหน้าขึ้นสามล้อกลับมาแต่เช้าอีก เกลียดไอ้พวกเด็กโรงแรมมันฉิบหาย...แม่งมองกูยังกะตัวประหลาดไม่ใช่มนุษย์มนาอย่างงั้น...(ตัดบทก่อนเดินเข้าห้องไป) ชั้นไปนอนล่ะ...

 

พริ้ง

ก็ไปซะทีสิ...มัวแต่บ่นอยู่ด้าย...(ส่ายหน้าเอือมระอาก่อนจะเดินหายเข้าไปทางสวนหลังบ้าน)

 

บัวเกี๋ยง

(เข้ามาจากมุมหนึ่ง ถือผ้าห่มมาหนึ่งผืน อ้าปากหาวแล้วบ่น) โอ้ย...ง่วงโว้ย...ขอนอนต่ออีกสักงีบเถอะว่ะ...(ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนคลุมโปงตรงโซฟา)

Block 4.2

ศรี

(ลงมาจากด้านบน แสดงอาการปวดระบบเนื้อตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ถือกาละมังซักผ้ามาด้วย ตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้งส่องกระจกแล้วตกใจกับภาพตนเองที่เห็น ร้องโวยวายลั่นห้อง โยนกาละมังดังสนั่นหวั่นไหว คลุ้มคลั่งตีอกชกตัวอย่างรุนแรง)

 

บัวเกี๋ยง

(ตกใจลุกพรวดพราดขึ้นจากโซฟา ทั้งสองคนบังเอิญหันมาเผชิญหน้าซึ่งกันและกัน ต่างตกใจร้องลั่นอีก...)

 

พริ้ง

(ปราดออกมาจากด้านใน) แหกปากร้องทำไมอีกวะอีศรี..

 

ศรี

หน้าหนู...ดูหน้าหนูสิ...ฮือ...ฮือ...(ร้องคร่ำครวญ)

 

พริ้ง

แล้วรู้ตัวหรือเปล่าว่าเป็นอะไรเมื่อคืนนี้...ชั้นน่ะไม่อยากทำหรอกนะนังศรี แต่คนอย่างแกมันไม่เหมือนคนอื่น...ถ้าไม่เจ็บก็ไม่สะใจ...โหสินะ...มันหนักมือไปหน่อย...(ว่าแล้วก็เดินออกไป....)

 

ใบพร

นงเยาว์

ต้อย

(พากันออกมายืนออกัน ดูเห็นการณ์ด้วยความตระหนก)

Block 4.3

ใบพร

(รีบเข้าไปที่ศรี ปลอบใจ) ศรี... ไม่เอาน่าอย่าทำร้ายตัวเอง

 

ศรี

(ยังคลั่ง) ไม่...ปล่อยหนู...หนูอยากตาย...หนูเกลียดตัวเอง...พี่พริ้ง...พี่พริ้ง...มาฆ่าหนูให้ตายซะเลยดีกว่า หนูมันดอกทอง...อย่างให้หนูต้องทรมานอย่างงี้เลย...(ร้องไห้)

 

ใบพร

หยุด...เชื่อพี่...(ห้ามไม่ให้ศรีจิกทึ้งหัวตัวเองและกอดไว้)

 

ศรี

(สงบลงหน่อย) พี่พร...พี่รักหนู...สงสารหนูนะ...หนูมันอีคนมีกรรม...

 

ใบพร

จ๊ะ...รักซี่...ทุกๆคนรักศรีกันทั้งนั้น แล้วไม่ใช่แต่ศรีหรอกนะพี่เองก็มีกรรม ไป...ลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าซะ เดี๋ยวพี่จะหายาทาให้...ไปซี่...

 

ศรี

(ค่อยๆหยุดร้องไห้ ขยับตัวลุกขึ้นในขณะนั้นมองเห็นนงเยาว์และบัวเกี๋ยง แปลกหน้า ค้อนใส่)

 

นงเยาว์

(เข้าใกล้ใบพร ถามซื่อๆ) พี่..พี่คนนี้เขาเป็นอะไรไปจ๊ะ...

 

ต้อย

นี่...นี่...แกยังไม่ต้องไปเสือกหรอกน่านังนง....

 

บัวเกี๋ยง

เปิ้นเป๋นอะหยังก็บ่ฮู้...น่ากลัวจัง...(หยิบกาละมังขึ้นมาแล้วส่งให้ศรี  ศรีค้อนใส่แล้วฉกกาละมังมา)

 

ใบพร

เขาไม่สบาย ไป...เราน่ะมีอะไรก็ไปทำไป๊...(ไล่นงออก)

 

ศรี

(รับกาละมังจากบัวเกี๋ยง แล้วเดินไปยังห้องน้ำ เหลือบเห็นบางอย่างในโอ่ง จึงร้องโวยวายขึ้นอีก...)  เฮ้ย...ลูกอีดอกตัวไหนวะ อาบน้ำแล้วเอาขันมาลอยไว้ในโอ่งเนี่ย แม่งเอ้ยมันไม่รู้จักอะไรซะแล้ว...(ด่าพลางโยนขันอะลูมิเนียมดังเป้งปร้างออกมาหน้าเวที)

 

สายพิณ

(โผล่จากระเบียงด้านบนในชุดผ้าถุงกระโจมอก ท่าทางรำคาญเต็มทน ตะโกนด่าลั่น..) อะไรกันนักหนาวะอีศรี คนจะหลับจะนอนมั่งก็...หาความสงบไม่ได้เลย...

Block 4.4

ศรี

ก็อีดอกตัวไหนล่ะ...เดี๋ยวเถอะมึง คืนนี้หม้อได้ลอยน้ำกันฟ่องหรอกโว้ย...

 

สายพิณ

กูจะไปรู้มึงเรอะ...(กลับเข้าด้านใน)

 

ศรี

ไม่รู้ก็ไม่ต้องเสือกตอบสิวะ (เดินไปหยิบขันขึ้นมา) หมู่นี้ฝนยิ่งตกๆอยู่ด้วย  ไม่เอากูไม่อ่งไม่อาบมันแล้ว...(เดินหน้ามุ่ยเข้าด้านในไป)

 

ใบพร

(ถอนใจ ระอา) พวกเราก็เหลือเกิน รู้ทั้งรู้ว่าบ้านเราถือ ก็ดันเอาขันลอยไว้ได้...

 

บัวเกี๋ยง

ลอยไว้แล้วมันเป็นอะหยังเจ้า...(ส่อพิรุธมาทางผู้ชม)

 

ใบพร

อ้าว...ถ้าขันลอยน้ำ ก็หาเงินไม่ได้น่ะสิ จำไว้ (เดินออก)

 

ต้อย

นี่นังนง...เมื่อกี้ชั้นเห็นแกเดินเข้าไปในห้องชั้น บอกมานะว่าแกมีธุระอะไรมิทราบ

Block 4.5

นงเยาว์

(ซื่อๆ) คือ...หนู...กะว่าจะเข้าไปยืมดินสอเขียนคิ้วน่ะจ๊ะ แต่พี่ไม่อยู่...หนูก็เลย...เออ...เอ้อ...

 

ต้อย

อ๋อ...เดินเข้าหยิบเอาเองน่ะสิ ใช่มั้ย...(มองค้อนไม่พอใจ)

 

นงเยาว์

(พยักหน้าเกรงๆ ชูดินสอในมือ) จ๊ะ...เอ้อ...เดี๋ยวหนูใช้เสร็จแล้วจะเอาไปคืนให้นะ...หรือถ้าพี่หวงหนูจะไปเขียนในห้องพี่ก็ได้นะ...

 

ต้อย

(รีบสวน) อ๊ะ...อ๊ะ...ไม่ต้องหรอกย่ะ ชั้นมีหลายอัน แกเอาไปเลยชั้นยกให้ แล้วทีหน้าทีหลังน่ะอยากได้อะไรก็บอกก่อนล่ะ ไม่ใช่ว่าชั้นจะงกหรอกนะ แต่ทำอย่างงี้ฉันถือ...

 

นงเยาว์

(งง) ถือ...ถืออะไรกันอีกล่ะ....

 

ต้อย

อ้าว...ก็ถือสิยะ ถ้าวันไหนมีคนเข้าไปในห้องก่อนที่จะพาแขกเข้าไปล่ะก็ มีหวังแห้งทั้งคืน อย่าทำอีกนะชั้นโกรธจริงๆด้วย...(งอนปั้นปึ่ง สะบัดหน้าออกไป)

 

นงเยาว์

บัวเกี๋ยง

(หันหน้ามองกันอย่างงงๆ แล้วหันมาทางผู้ชม เกาหัว แล้วบ่นดังๆพร้อมกัน)  ใอ้บ้านนี้มันมีอะหยังแปลกๆโว้ย....

 

 

จบฉากที่ ๔

องก์๑

ฉากที่ ๕

บ้านเสน่ห์จันทร์  ในซอย

เวลา

เย็นใกล้ค่ำ    ถึง    ค่ำ

บรรยากาศ

ฝนตั้งเค้าแต่ไม่ตก

ตัวละคอน

Block 5.1 ละม่อม  พริ้ง 

Block 5.2 ละม่อม  พริ้ง  สายพิณ  ศรี

Block 5.3 จ่าพยับ  ละม่อม  พริ้ง 

Block 5.4 สายพิณ  จ่าพยับ  ศรี  พริ้ง

Block 5.5 พริ้ง  สายพิณ  ละม่อม  บัวเกี๋ยง  นงเยาว์  ต้อย  แขกเที่ยว  แขกนงเยาว์  แขกสายพิณ

Block 5.6 ต้อย  นงเยาว์

Block 5.7 จ่าพยับ  ศรี  ละม่อม  ต้อย  นงเยาว์ 

Block 5.8 สายพิณ ละม่อม  ศรี  นงเยาว์  แขกสายพิณ

Block 5.9 คุณแดง  ละม่อม  สายพิณ  ต้อย  บัวเกี๋ยง

Block 5.10 สายพิณ  ละม่อม  คุณแดง  บัวเกี๋ยง  ต้อย 

Block 5.11 สายพิณ  ต้อย  ใบพร  บัวเกี๋ยง

Block 5.12 บัวเกี๋ยง  สายพิณ  ต้อย  ใบพร  ชิต  สิงห์ 

อุปกรณ์

พวงมาลัย  ธูปเทียนดอกไม่  ผ้าสีผูกศาล  ยาดอง  ถ้วยยาดอง  ขวดน้ำ  กระโถน  ขวดเบียร์  แก้วเบียร์  กระเป๋าคุณแดง  เงินคุณแดง  แหวนเพชร  ยาดม

เสื้อผ้า

เปลี่ยนชุดใหม่เกือบทุกตัว   จ่าพยับ ชุดตำรวจครึ่งท่อน   สายพิณ ควรโพกผมด้วยผ้าแบบผูกศาล  สายพิณเน้นเสื้อผ้าที่มีลายดอกเด่นเป็นพิเศษ

 

เริ่มการแสดง                                                       Block 5.1

 

ตัวละคอน

บทเจรจา  (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

ละม่อม

(เข้ามาโดยมีพริ้งติดตาม หล่อนถือธูปที่จุดไว้แล้วกับผ้าผูกศาลสามสี  ส่วนพริ้งถือพวงมาลัยและเทียน )

 

พริ้ง

แม่...บอกพระภูมิท่านดีๆนะ ไงๆก็ขอให้มีแขกมั่ง แน่ะ...ฝนตั้งเค้ามาอีกแล้ว...

 

ละม่อม

เออ...(พนมมือ ทำท่าจะไหว้ บังเอิญเหลือบสังเกตุที่ศาล แล้วบ่น) เอ้...ผ้าสีที่ผูกไว้เมื่อวานมันหายไปไหนวะ...ข้าเพิ่งผูกไว้หยกๆ   แกรู้มั้ยพริ้ง มันไปไหน...

 

พริ้ง

(ส่ายหัวไม่รู้)  เออ...แม่...แม่...

 

ละม่อม

(หยุดไหว้) อะไร...

 

พริ้ง

ขอเอาที่มันกระเป๋าหนักๆหน่อยนะแม่นะ...

 

ละม่อม

เออ...เออ...เออ...(พนมมือไหว้ต่อ) อย่ากวนสมาธิข้า...

 

พริ้ง

แม่...(สะกิดอีก)

 

ละม่อม

(ชักรำคาญ) เอ้...อีนี่...ยังไงวะ....

 

พริ้ง

เปล่า...เปล่าจ๊ะ...ไหว้เถอะๆ เออ เดี๋ยวชั้นไปจุดเทียนให้นะแม่นะ (จุดเทียนแล้วนั่งบนบานด้วย)

 

ละม่อม

(มองค้อนพริ้งแล้วหันไปพนมมือต่อ ทำปากขมุบขมิบ)

 

พริ้ง

(หลังจากไหว้พระภูมิแล้วหันกลับมาตะโกนเรียกผู้หญิงในบ้าน) เอ้า...เร็วๆเข้าหน่อยสิยะแม่ให้มาตามแล้ว มัวแต่งองค์ทรงเครื่องกันอยู่นั่นแหละ ป่านนี้ยังไม่เสร็จกันอีกหรือยะ...

Block 5.2

สายพิณ

เสร็จแล้วจ้า...(ตะโกนบอก แล้วเอามือถูสะโพกสามทีแล้วตบลงบนฝาห้องสามครั้ง) เฮง...เฮง...เฮง...

 

ศรี

(แง้มประตูออกมาจากห้องด้านล่าง แหงนมองเห็นสายพิณใส่ชุดลายดอก) ต๊าย...พี่สายจ๋า...ทำตัวด๊อกดอกนะจ๊ะคืนเนี้ย....

 

สายพิณ

(สบัดหน้าใส่) เรื่องของกู...ถึงกูจะดอกก็นานๆดอกโว้ย ไม่ใช่ดอกเช้าดอกเย็นเหมือนมึง อีศรี...(เดินลงบันไดมาเปลี่ยนเป็นอารมณ์ดี ร้องเพลงโปรด) สักวันหนึ่งเธอ...คงคิดถึงฉัน แหละแล้ววันนั้น...ชั้นเป็นกะหรี่...

 

ศรี

ร้องเพลงอื่นไม่เป็นมั่งรึไงวะ...เบื่อจะตายห่าไอ้เพลงกะหรี่รันทดเนี่ย...

 

สายพิณ

กูจะร้องเพลงนี้มันหนักกบาลใครรึเปล่า...

 

ศรี

ก็...ไม่มีใครกล้าว่าหรอก...เพราะมากกก(ประชด)

 

สายพิณ

(ตั้งท่าจะร้องเพลงต่อไป)

 

ศรี

เพราะมาก...เสียงงี้เหมือนหมาเยี่ยวรดสังกะสีแน่ะ...

 

สายพิณ

(โกรธจนสั่น) อี...อี...อีศรี...อีกะหรี่ยี่สิบ เดี๋ยวกูตบซะให้มดลูกเคลื่อนหมอไม่รับเย็บเชียวมึง..

 

ศรี

(หนีเข้าห้องไป หลังจากแลบลิ้นยั่วเย้า...)

 

พริ้ง

(เข้ามาขวางห้าม) เอ้า มัวเล่นกันเป็นเด็กอยู่นั่น นังศรีก็เหมือนกันเร็วๆหน่อยซี...

 

สายพิณ

(บ่น) อีสันดานนี่...แม่งกวนตีนแต่หัวค่ำนะมึง...

 

พริ้ง

ไม่เอาน่า...อย่าไปถือสามันเลย มันก็เที่ยวกัดเขาไปทั่ว ขืนเอามันมาเป็นอารมณ์ ก็ไม่เป็นอันทำมาหาแดกกันพอดี...

 

จ่าพยับ

(เดินร้องเพลงเข้ามาตรงซุ้มประตู พบกับละม่อม)

Block 5.3

ละม่อม

(ทัก) ต๊าย...จ่าพยับนี่เอง แหม...วันนี้ลมอะไรหอบจ่ามากถึงบ้านเสน่ห์จันทร์ได้คะ...

 

จ่าพยับ

ก็ลมสวาทบาดลึกของพี่ม่อมน่ะสิ...ถามได้...

 

ละม่อม

(ใส่จริต) อุ๊ย...มาหยอกอะไรกะคนแก่อย่างฉัน

 

จ่าพยับ

แก่เก่อที่ไหนกัน (โอบเอว ยื่นจมูกเข้าใกล้ ทำตาเจ้าชู้) ทีเด็ดพี่ม่อมคราวก่อน ชั้นยังติดใจไม่หายเล้ย...

 

ละม่อม

(ขวยเขิน) แหม...จ่าก็...

 

พริ้ง

(ออกมาต้อนรับอย่างเสียมิได้) มีอะไรให้บ้านเสน่ห์จันทร์รับใช้หรือคะจ่า ช่วงนี้ฝนก็ตกอยู่แทบทุกคืนนี่ เศรษฐกิจก็คงจะไม่ดีกันทุกบ้านแหละค้า...

 

จ่าพยับ

(เข้าโอบเอวพริ้ง) ว่าอะไรอย่างงั้นล่ะจ๊ะแม่พริ้งจ๋า...ไอ้ชั้นรึก็แค่มาเยี่ยมเยียนดูแลให้ความสงบเรียบร้อย ตามประสาผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ก็เท่านั้นเอง...

 

พริ้ง

(ทำท่าแขยง พยายามแกะมือจ่าออก) ว่าแต่ว่า...วันนี้จ่าจะขึ้นห้องกับใครมิทราบคะ ทีหน้าทีหลังกรุณาให้ตรงกับวันที่ขายไม่ค่อยออก เช่นวันที่ฝนตกสิคะจ่า พวกเราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเปล่าๆ

 

จ่าพยับ

ความจริงจ่าก็มาที่นี่แค่สองวันอยู่แล้วนี่จ๊ะ...คือวันฝนตก...

 

พริ้ง

(ประชด) กับวันฝนไม่ตกใช่ไหมคะจ่า...(ทำท่าสะอิดสะเอียดกลิ่นเหล้าแล้วผลักไส) ค๊า...จ่ายับอยู่ที่ไหนเนี่ยต้องมีแต่ความแห้งแล้งแน่นอน...แล้วนี่...ล่อเข้าไปกี่ก๊งแล้วคะจ่าขา...กลิ่นงี้ยังกะออกมาจากโรงงานบางยี่ขันอย่างงั้นแหละ...

 

สายพิณ

(ไปที่โหลยาดอง ตะโกนเรียกจ่า) จ่าขา....แหม...มาได้เวลาพอดี มา...มาก๊งเป็นเพื่อนสายหน่อยปะไร...

Block 5.4

จ่าพยับ

(ผละจากพริ้ง เข้าเคล้าคลึงสายพิณอย่างเมามัน)

 

สายพิณ

(ใส่จริต) วุ้ย...ใจเย็นๆสิคะจ่าขา...อยากล้วงอยากควักอดใจรอหน่อย แหม..อายเค้า เดี๋ยวไปควักกันในห้องกันดีกว่า...ว่าแต่ว่าจ่าชอบยาดองขนานไหนคะ (ชี้ไปตามโหลยาดอง แล้วอ่านสรรพคุณ) โหลนี้นารีสะดุ้งโหยงค่ะ เสริมพลังเพศให้กระชุ่มกระชวยกระฉับกระเฉง ทั้งยังบำบัดอาการเมื่อยขบแถวบั้นเอว  ส่วนไอ้โหลนี้ม้าเขย่งกระเด้งกระดอนค่ะ แก้กะษัยไตพิการแถมยังเพิ่มพลังชายชาตรีให้ฮึกเหิมอยู่เสมอ  แล้วนี่ก็อีกโหลชื่อหงษ์ร่อนมังกรฟาดหางค่ะจ่า...สรรพคุณช่วยบำรุงร่างกายให้คึกคักดึ๋งดั๋งดังตลอดเวลา จะลองอันไหนก่อนคะจ่า...

 

จ่าพยับ

เอาขนานที่เธอดื่มเป็นประจำก็แล้วกัน เวลาที่ชั้นกระดี้กระด้ากะเธอมันช่างถึงใจเสียจริงๆ แม้จะแก่ไปหน่อยก็เถอะ...

 

สายพิณ

(งอน ที่ได้ยินว่าแก่) แก่...แต่ก็อุดมไปด้วยประสพกามนะคะจ่าขา...ของพรรค์งี้มันต้องมีการบำรุงปรุงเสน่ห์กับบ้าง...(ว่าแล้วก็ซดยาดองเข้าไปหนึ่งเป๊ก)

 

ศรี

(ออกจากห้องมา ท่าทางดีใจที่เห็นจ่าพยับ) จ่าขา....แหมจ่าน่ะใจด้ำใจดำไม่เห็นแวะมาหาศรีบ้างเลย หายหน้าหายตาไปตั้งนาน(พลางคลอเคลียลูบไล้เนื้อตัวจ่า)ศรีน่ะคิดถึ้ง...คิดถึง...

 

จ่าพยับ

(ผละจากสายพิณโผเข้าหาศรี) จริงหรือจ๊ะ...

 

ศรี

ไปกันเถอะค่ะ...(พยายามฉุดรั้ง และค้อนใส่สายพิณ) ไปนอนในห้องก่อน เดี๋ยวศรีจะนวดให้ค่ะ...ไปเถอะ...

 

จ่าพยับ

แล้วนี่ใบพรกับต้อยล่ะ (กวาดสายตามองหา)

 

ศรี

(กระเง้ากระงอด) แหม...ศรีอยู่นี่ทั้งคนยังจะมาถามหาคนโน้นคนนี้อีก ไม่เอาแล้ว ทีนี้ไม่นวดให้ดีกว่า

 

สายพิณ

(ประชด) ไม่นวด ก็จัดการนาบซะเลยสิยะ...

 

ศรี

(ด่าสายพิณ) เสือก...(ฉุดจ่าเข้าห้อง) ไปกันเถอะจ่าไปเดี๋ยวศรีจะปรุงเสน่ห์ให้ไม่แพ้คนแก่บางคนหรอกค่ะ ความจริงของพรรค์นี้ไม่จำเป็นต้องไปปรุงแต่งอะไรให้เสียรสชาติหรอก แค่เข้าห้องปิดประตูแล้วแก้ผ้ามันก็ไอ้เหมือนๆกันแหละวะ จริงมั้ยคะจ่าขา....ไปค่ะ

 

สายพิณ

อ้าว...ไม่โด๊ปยาสักจอกหรือคะจ่ายับขา...(ยื่นถ้วยให้)

 

พริ้ง

สำหรับจ่าน่ะ ต้องล่อไปทุกขนานนั่นแหละ ไม่งั้นไม่ถึงใจอีศรีมัน...

 

สายพิณ

(ตักยาดองส่งให้ทีละถ้วย) นี่ค่ะ นารีสะดุ้งโหยง แล้วต่อด้วยม้าเขย่งกระเด้งกระดอน แล้วตบท้ายด้วยนี่ค่ะหงษ์ร่อนมังกรฟาดหาง...บานตะไทแน่อีศรีเอ๋ย...

 

จ่าพยับ

(ซดยาดองจนหมดสามจอก แล้วตามศรีเข้าด้านในไป)

 

พริ้ง

(พูดหลังจากจ่าพยับกับศรีเข้าไป) ถูกโรคกะนังศรีเขาล่ะ ไอ้จ่าบ้ากามคนนี้...

Block 5.5

สายพิณ

(ถอนใจ) เฮ้อ...รอดตัวไปที นึกว่าจะต้องพลีร่างให้มันเอาฟรีอีกแล้วสิ...เงินเดือนไม่พอแดกแล้วเสือกมาเป็นทำห่าอะไร (กับละม่อม ซึ่งนั่งตรงโซฟา) แม่ก็แปลก...ไม่รู้ไปให้เงินมันทำไม ทีละตั้งร้อยสองร้อย ซื้อข้าวให้หมามันแดกยังจะได้บุญกว่า...

 

ละม่อม

เงินนิดๆหน่อยๆ ซื้อความสบายใจดีกว่า...

 

สายพิณ

ไอ้จ่าห่าเนี่ย...มันเที่ยวไปทำอย่างงี้ทุกบ้านแหละแม่ บ้านสุขสำราญของยายพิศก็โดนประจำ...เมื่อไหร่มันจะตายโหงตายห่าไปเสียทีก็ไม่รู้ กูว่ามันไปเป็นแมงดาซะเลยยังจะมีเกียรติกว่า...

 

พริ้ง

ก็แน่ล่ะซี...สำหรับบ้านนังพิศน่ะมันใช้ให้คอยขู่พวกผู้หญิงนี่หว่า เวลาเด็กมันหนีมันก็ได้ไอ้จ่าเวรนี่แหละจับมาส่งให้  แม่ก็ไม่น่าไปให้เงินมันเลยจริงๆ...

 

ละม่อม

(โกรธ ยืนเท้าสะเอว) เอ้...นังพริ้งนี่ก็พูดไม่รู้เรื่อง มึงอยากให้มันมาแกล้งพวกเรารึไงวะ  อย่างน้อยๆเวลามีข่าวกวาดล้าง ก็ไอ้จ่าพยับนี่แหละที่คาบข่าวมาบอก มึงจะมานั่งเสียดงเสียดายอะไรกะอีแค่เงินร้อยครึ่งร้อยวะ

 

พริ้ง

(หน้าเครียด ไม่กล้าต่อคำ สูบบุหรี่อัดควันลึกๆ)

 

สายพิณ

(เสียงละห้อย) แม่ไม่เสียดายเงินก็จริง แต่ชั้นและทุกคนก็เสียดายตัวกันทั้งนั้น เวลาโดนมันเอาฟรีๆ ไอ้ห่านี่มันเบาไม้เบามือเสียที่ไหน เจอมันฟันทีไรรับแขกไม่ได้ไปสามวันเชียวนะ

 

ละม่อม

จะเพิ่งมาสงวนใจสงวนกายอะไรกันป่านวะนังสาย ริจะเป็นกะหรี่มันก็ต้องทนเอาหน่อย เวลานอนกะมันก็หลับหูหลับตาซะ แล้วคิดเสียว่าหมาเยี่ยวรดก็แล้วกัน(ว่าแล้วก็เดินเข้าห้องไป)

 

สายพิณ

(บ่นลอยๆหลังจากละม่อมไป) พูดก็พูดได้สิ แม่แกเคยโดนอย่างพวกเราซะที่ไหน เชอะ..กูยอมให้หมาเยี่ยวรด

 

พริ้ง

(ไปนั่งสูบบุหรี่ไขว่ห้างตรงโซฟา อารมณ์หงุดหงิด)

 

ต้อย

บัวเกี๋ยง

นงเยาว์

(ออกจากห้องมาในช่วงนี้ พอดีมีแขกกลุ่มหนึ่งเข้ามา ท่าทางเมามายเต็มที่  ทั้งหมดเข้าไปต้อนรับขับสู้ หาเหล้าหาเบียร์เข้ามาเสริฟ เจรจาได้ตามอัธยาศัย)

 

สายพิณ

(คลอเคลียกับแขกคนหนึ่งสักพักแล้วพากันขึ้นห้องไป โดยมีบัวเกี๋ยงกุลีกุจอถือขวดน้ำและกระโถนไปส่ง)

 

พริ้ง

(พาแขกอีกคนขึ้นห้องตามไป)

 

ต้อย

(บ่น) สงสัยคืนนี้แห้วอีกแหงๆเลย เป็นเพราะแกแท้ๆเชียวนังนง ที่ทำให้ชั้นต้องอับโชค...

Block 5.6

นงเยาว์

ฮึ...เรื่องอะไรมาโทษหนู..ใจเย็นสิพี่ ท่าทางแขกแยะดีนะคืนนี้ ไม่แห้งหรอกน่า...

 

ต้อย

แล้วแกล่ะทำไมไม่ขึ้นห้องกะตาคนนั้นไป (บุ้ยหน้าไปทางแขกแก่หัวล้านพุงพลุ้ย ที่สนใจนงอยู่)

 

นงเยาว์

แก่หัวล้านออกอย่างงั้นใครจะไปนอนกะมันลงพี่ ท่าทางเหม็นเขียวออก...(ทำท่ารังเกียจ)

 

ต้อย

นี่แก...มาเป็นกะหรี่นะยะหล่อน ไม่ใช่มาเป็นเทพธิดาลอยมาลอยไป ใครเขาอยากจะนอนกะแกก็ต้องยอมเค้า จะมาเรื่องมากเลือกแขกน่ะไม่ได้หรอกย่ะ อย่าคิดว่าหล่อนยังสาวแล้วจะมาเล่นองค์ทรงเครื่องได้...

 

นงเยาว์

หนูนี่แหละจะเป็นดาราประจำบ้านเสน่ห์จันทร์ให้ได้ (ท่าทางมั่นใจเต็มที่) คอยดูไปสิ....

 

ต้อย

(หมั่นไส้) ไม่มีซะหรอกนังนง ตั้งแต่ชั้นอยู่มาไม่เห็นมี่ใครเทียบพี่ใบพรได้สักคนเดียว...

 

นงเยาว์

บ้านหนูนะ...คนท้องเขาไม่ให้อยู่ในบ้านหรอก เค้าว่าเลี้ยงไว้แล้วซวยน่ะ...

 

ต้อย

(ไม่พอใจ) นี่นังนง...ที่นี่ใครๆเขาก็รักพี่พรกันทั้งนั้น โดยเฉพาะพี่ศรี ถ้าเขาได้ยินแกพูดแบบนี้มีหวังแกแดกส้มตำใส่ปลาร้าไม่ได้หลายวันทีเดียวรู้มั้ย...

 

นงเยาว์

(หน้าสลด) หนู...ขอโทษจ๊ะ...หนูไม่ได้ตั้งใจจะว่าให้

 

ต้อย

(ไล่นงเยาว์) ไป...ไปนั่งเอาใจแขกนู้น แล้วจำไว้ว่าอาชีพอย่างเราน่ะไม่มีสิทธิ์เลือกแขก...ป

 

นงเยาว์

(เข้าไปคุยกับแขกหัวล้านอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก )

 

ต้อย

(ต้อยไปนั่งตรงเคาร์เตอร์ยาดอง แล้วหยิบแป้งขึ้นทา)

 

จ่าพยับ

(ออกจากห้องมากับศรี คลอเคลียอย่างมีความสุข)

Block 5.7

ศรี

จ่าขา...ว่างๆแวะมาอีกนะคะ คราวหน้าจะให้เบิ้ลจ๊ะ...

 

ต้อย

(ประชดศรี) ฮึ...ถึงใจพระเดชพระคุณล่ะสิ...

 

ละม่อม

(ออกมาพอดี) จะรีบกลับเลยเหรอคะจ่า...

 

จ่าพยับ

จะแวะไปดูบ้านอื่นๆเขามั่งน่ะ เดี๋ยวจะน้อยใจกัน

 

ละม่อม

(ยิ้มฝืดๆ) ตามใจจ่าเถอะจ๊ะ โอกาสหน้าก็แวะมาอีกนะจ๊ะ บ้านเสน่ห์จันทร์ยินดีต้อนรับเสมอ

 

จ่าพยับ

(ยิ้มแล้วพยักหน้า มองละม่อมอย่างมีเลศนัย)

 

ละม่อม

(แสร้งทำไม่รู้เรื่อง ) ต้อย...ต้อยเอ้ย...ส่งจ่าทีซิ...

 

ต้อย

(เดินนำจ่าไป) เชิญสิคะจ่า...

 

ต้อย

(ยังหันมองละม่อม จนละม่อมคิดได้)

 

ละม่อม

(นึกขึ้นได้) อ้อ...เกือบลืม ขอโทษเถอะจ๊ะจ่า...(ว่าแล้วก็รีบล้วงธนบัตรใบละร้อยตรงชายพกส่งให้จ่าไป)

 

จ่าพยับ

(ยัดเงินใส่กระเป๋ากางเกง แล้วตบก้นต้อยหยอกเย้า)

 

ต้อย

(สะดุ้ง อุทาน) อุ้ย..ไอ้เห้...อ้า...คุณพี่จ่า....(ด่าขมุบขมิบ)

 

จ่าพยับ

แหม...ขวัญอ่อนจริงนะเรา (ดุนหลังต้อยออกไป เหลือบเห็นนงเยาว์ซึ่งนั่งคุกกับแขกอยู่ หยุดชะงัก แล้วหันถามละม่อม )  เด็กใหม่เหรอพี่ม่อม...สวยดีนี่...ขาว...อวบ...หน้าอ่อนๆแบบนี้ฉันชอบ อยากทดลองใช้สักครั้งจะได้ไหมพี่ม่อม...

 

ละม่อม

สำหรับจ่ายับ ใครจะกล้าขัดเล่าคะ...(กับนง)ไปนง...ไปทำงาน...

 

นงเยาว์

(ไม่เต็มใจ) แต่หนู...เอ้อ (พยายามแกะมือจ่าพยับออก ขัดขืน) โอ๊ย...เจ็บจ๊ะ...

 

ศรี

(ตะโกนใส่ หึงหวง) ศรีอุตส่าห์บริการให้ทุกกระบวนท่าแล้วยังไม่อิ่มอีกหรือคะจ่า...

 

ต้อย

(โบกมือห้ามจ่าพยับ) ตายอดตายอยากมาจากไหนกันคะจ่า เก็บไว้คราวหน้าก็ได้ นังนงมันยังไม่หนีหานไปไหนหรอกค่ะ (พยายามฉุดจ่าพยับออกประตูไปจนได้)

 

จ่าพยับ

(บีบคางนงจนเจ็บ) คราวหน้าพบกันนะอีหนูของจ่า...

 

ศรี

เจอจ่ายับเข้าไปล่ะแกเอ้ย ระบมลมระบูเชียวนังนงเอ๋ย

 

นงเยาว์

(บอกละม่อม) แม่...หนูไม่มีวันนอนกับไอ้บ้านี่หรอก

 

ละม่อม

(ตวาด) จะมากไปอีนง คิดจะอยู่กันอย่างสงบๆล่ะก็อย่าเรื่องมาก...

 

แขก

สายพิณ

(โวยวายนำหน้าสายพิณออกมา ท่าทางไม่พอใจอะไรบางอย่าง สายพิณตะโกนด่าไล่หลังมา...) ไม่ได้ความ...หมาไม่แดก ยังกะลงไปแกว่งในโอ่ง...

Block 5.8

สายพิณ

(ทำท่าจะด่า แต่ละม่อมห้ามไว้) ไอ้...ห่า...

 

ละม่อม

(รีบเข้ามาเอาใจแขก ไล่สายพิณหลบไป) เออ...ขอโทษนะคะ...ไม่ชอบใจก็เลือกคนใหม่สิจ๊ะ มานี่...มา..(จูงแขกไปทางศรี) ศรีแน่ะ...รับแขกที...แม่คนนี้ทีเด็ดสุดๆ แม่ม่อมรับประกันคุณภาพเอง...(รีบดุนหลังแขกเข้าห้องแล้วบังคับให้ศรีตามไป) มัวรีรออะไรอยู่ล่ะนังศรี...ไปซี...

 

ศรี

(ทำหน้าเจื่อนๆแล้วกระซิบข้างหูละม่อม) แม่...แม่...ชั้นยังไม่ได้ล้างเลย....

 

ละม่อม

(พูดหลังจากแขกเข้าห้องไป) เออ...ช่างเถอะ ไว้รวบยอดล้างทีเดียวเลย  ช่วงนี้เขายิ่งให้ประหยัดน้ำอยู่

 

สายพิณ

(บ่นหลังศรีพาแขกเข้าไป) ไอ้เห้...เรื่องมากฉิบ...เดี๋ยวจะให้ทำโน่น เดี๋ยวจะให้ทำนี่ ไอ้วิตถารแบบนี้ต้องเจอกะนังศรีนั่นแหละถึงจะถูกโฉลกกัน ไอ้ห่า...กูงี้อุตส่าห์หกคะเมนตีลังกา อ้าขาผวาปีกจนสุดฤทธิ์สุดเดชแล้วแม่งยังไม่พอใจ...

 

นงเยาว์

(เห็นแขกสนใจเหตุการณ์อยู่ จึงรีบพาขึ้นห้องไป)

 

ละม่อม

(เสียงดุ) เบาๆหน่อยโว้ยนังสาย เกรงใจแขกมั่ง...

 

สายพิณ

เกรงจงเกรงใจมันทำไมกัน อย่านึกนะว่ามีเงินมาตีกะหรี่แล้วจะบริการให้หัวจดตีน...

 

ละม่อม

(ดุอีก แข็งกร้าว) นังสายพิณ...กูบอกให้หยุด

 

สายพิณ

(เงียบเสียงอย่างเสียไม่ได้ กระแทกก้นประชดบนโซฟาแล้วควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ)

 

คุณแดง

(พาแขกฝรั่งเข้ามาหนึ่งคน หล่อนส่งเสียงหวานมาแต่ไกล)  แม่ม่อมจ๊ะ...แม่ม่อม....แม่ม่อม...

Block 5.9

ละม่อม

(กับต้อย) ต้อย...ออกไปดูหน่อยสิว่าใครมา แขกรึ...

 

ต้อย

(เดินมาดูที่หน้าซุ้มประตู) ไม่ใช่แขกหรอกแม่...คุณนายแดงกะหรี่ไฮคลาสเสียงหวานเจ้าเก่าน่ะ...

 

สายพิณ

(นึกได้) อ๋อ...อีคุณนายแผนสูงนี่เอง...คงจะหาสนามบินลงไม่ได้ตามเคยล่ะสิท่า ถึงได้พาแขกระหกระเหินมาถึงบ้านเสน่ห์จันทร์

 

คุณแดง

(พาแขกเข้ามาแล้วยกมือไหว้ละม่อม จากนั้นก็นั่งลงข้างๆสายพิณ บนโซฟาเดียวกัน สายพิณทำจมูกเหมือนได้กลิ่นน้ำหอมที่ไม่ชอบ แล้วลุกหนีไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ) สวัสดีจ๊ะแม่ม่อม....แหมชั้นก็รีบมาฝนฟ้ามันไม่เป็นใจเอาเสียเลย  (กับสายพิณ) อ้าว...นั่นจะรีบไปไหนล่ะจ๊ะ....แหมพอเรามาก็ลุกหนีไปเลย

 

ละม่อม

เป็นไงมาไงจ๊ะแม่แดง แหมวันนี้ควงของนอกเลย...ดื่มอะไรหน่อยมั้ย (หันมองหาบัวเกี๋ยง ตะโกนเรียก) บัวเกี๋ยงเอ้ย....บัวเกี๋ยง....นังบัวเกี๋ยง....อีบัวเกี๋ยง...

 

บัวเกี๋ยง

(แล่นออกมาจากด้านใน) จ๋า....เจ้า....มีอะหยังจะฮื้อเปิ้นฮับใจ้กะเจ้า...

 

คุณแดง

(หันถามฝรั่ง) ว๊อท ดู ยู ว๊อน ทู ดริ๊ง ดาลิ๊ง..

 

ฝรั่ง

(ส่งภาษาใบ้ให้ พอที่จะรู้ว่าเขาต้องการอะไรก็พอ)

 

คุณแดง

(กับบัวเกี๋ยง) เออ...ถ้างั้นขอบรั่นดีคอนญัคสักสองเป๊กนะจ๊ะ อากาศเย็นอย่างงี้จะได้อุ่นวาบซาบทรวงขึ้นมาบ้าง....

 

บัวเกี๋ยง

(ทำท่าทางงงๆ หันรีหันขวาง บังเอิญเหลือบไปเห็นสายพิณผูกผมด้วยผ้าสีจึงยกมือไหว้แล้วอุทาน) ต๋ายห่า..เปิ้นก่อกึ๊ดว่าศาลพระภูมิเน่อ...(หันทางคุณแดง) อะหยังดีๆชั่วๆตี้สูว่าน่ะมันเสาะหาบ่ได้ดอกกะเจ้า มีแต่ไอ้ยาดองม้าเขย่งในโหลปู๊นแน่ะ ไอ้หรั่งเนี่ยมันแดกได้ก่อ....

 

คุณแดง

ต้าย...บ้านนอกจริง...ชั้นน่ะไม่เคยแดกเอ้ยดื่มหรอกจ๊ะ ยิ่งไอ้บ๊อบเนี่ยมันยิ่งไม่รู้จักกันใหญ่ ไอ้ม้าขย่มม้าเขยกอะไรนั่น...เอางี้แล้วกัน....ขอเบียร์มาหนึ่งแก้วสอง...เร็วนะจ๊ะ  เวรี่ เธิด สะ ตี้ จังเลย...

 

บัวเกี๋ยง

เจ้า....รอกำเดียวเน่อเจ้า....(เข้าไปด้านใน)

 

ละม่อม

แหม... แม่แดงนี่ทันสมัยเปี๊ยบ ภาษาปะกิดงี้เป็นไฟ

 

คุณแดง

วุ้ยไม่มากไม่มายดอกจ้า...แค่สะเน็กๆ ฟิชๆเท่านั้น แม่ม่อมน่ะไม่รู้อะไร เนี่ยชั้นเพิ่งกลับมาจากสก๊อตแลนด์ เดือนหน้ากะว่าจะไปอังกฤษแล้ววกกลับมานิวซีแลนด์ และเยอรมัน  สเปน สวีเดน แล้วมาจบลงที่แพรีสจ๊ะ....(หันไปออเซาะฝรั่ง) จริงมั้ยจ๊ะดาลิ๊ง....

 

สายพิณ

(หมั่นไส้ ค้อนใส่แล้วพูดเสียดสี) ต๊าย....บินไปบินมายังกะแมลงวันเชียวนะคะคุณแดงขา....ทำไมไม่หาผัวฝรั่งเป็นตัวเป็นตนไปซะเลยเล่า  มาเป็นคุณโสแข่งกะพวกเราทำไมกันคะคุณแดงขา.....

Block 5.10

ละม่อม

(ตำหนิสายพิณทางสายตาแล้วหันมาเอาใจคุณแดง) แล้วนี่แม่แดงจะมาเช่าห้องชั่วคราวหรือค้างคืนล่ะจ๊ะ

 

คุณแดง

(ไม่ค่อยพอใจสายพิณ) เอ้อ...ชั่วคราวจ๊ะ สักสามชั่วโมงเท่านั้นเอง...

 

บัวเกี๋ยง

(นำเบียร์มาเสริฟพอดี) โอ๊ะโฮ...ตั้งสามชั่วโมงจะอี้ อะหยังปะร่ำปะเหรื่ออะอั้น...ตะโพกบ่เคล็ดหมดกะเจ้า

 

ต้อย

จะมายืมห้องหนูน่ะคงไม่ได้หรอกนะแม่ คืนนี้ยิ่งแห้วอยู่ด้วยเผื่อจะมีแขกหลงมาบ้าง...

 

สายพิณ

ห้องชั้นก็เหมือนกัน...มันคงไม่สะอาดพอที่จะให้พวกผู้ดีขึ้นไปสมสู่กันหรอกนะ

 

ละม่อม

(ไม่พอใจ) เอ๊ะ...นังพวกนี้ มันจะเสียสละกันคนละประเดี๋ยวประด๋าวไม่ได้กันเลยรึไงวะเนี่ย...

 

บัวเกี๋ยง

ข้าเจ้าเสียสละได้กะเจ้า (ผายมือไปที่โซฟา)ห้องบัวเกี๋ยงนี่ไง...ว่างเสมอกะเจ้า...

 

คุณแดง

(ไม่พอใจแต่ก็ยังยิ้มระรื่น) ถ้างั้น...ชั้นก็ไม่อยากรบกวนหรอกจ๊ะแม่ม่อม ทีแรกก็กะว่าจะไปเปิดโรงแรมในเมืองอยู่เหมือนกัน (เปิดกระเป๋าหยิบแบงค์ขึนมากรีดนับ) แต่ชั้นก็อยากจะให้แม่ม่อมน่ะมีรายได้บ้างก็เลยมาที่นี่...

 

ละม่อม

(เอาใจ) ใจเย็นๆสิจ๊ะ...แม่แดง เดี๋ยวชั้นจัดการให้ ไม่ต้องห่วง (กับบัวเกี๋ยง)นี่นังบัวเกี๋ยงแกขึ้นไปตามใบพรลงมา บอกว่าคุณแดงจะมาขอใช้ห้องชั่วคราว...

 

บัวเกี๋ยง

เจ้า...บอกฮื้อนอนห้องข้าเจ้าก็บ่เอา ง้าว...

 

 

(ระหว่างที่รอใบพร คุณแดงอาจพูดคุยกับฝรั่งไปพลาง ละม่อมนั่งชื่นชม ในขณะที่สายพิณและต้อยหมั่นไส้)

 

คุณแดง

(ทักใบพร) ตายจริง...นี่ก็ใกล้คลอดแล้วสินะ รักษาสุขภาพหน่อยนะจ๊ะใบพร  คลอดๆซะทีก็ดีเหมือนกัน จะได้ช่วยแม่ม่อมเขาหาเงิน ท้องสาวอย่างงี้นอนมากก็ไม่ดีนะจะคลอดยาก ลุกขึ้นมาเดินเหินเสียบ้างจะได้ออกกำลังกายไปในตัว...

 

ละม่อม

เชิญเลยจ๊ะแม่แดง...ห้องพร้อมแล้ว (กับฝรั่ง)แฮปปี้...แฮปปี้..นะไอ้บ๊อบ...

 

 

(คุณแดงพาฝรั่งขึ้นห้องไป โดยมีละม่อมเดินไปส่ง)

 

สายพิณ

(ถากถางหลังคุณแดงไป) ฮึ...กูล่ะหมั่นไส้อีคุณนายแหวนเพชรรคนนี้จริงๆ กลัวคนไม่รู้รึไงว่ารวย ขนใส่แหวนเพชรเสียตั้งแปดวง ยังดัดจริตนั่งกระดิกนิ้วริกๆๆอยู่ได้...อีโธ่...แน่จริงมาเป็นกะหรี่ทำไมวะ...

Block 5.11

ต้อย

นี่...แล้วเวลาที่หล่อนเสด็จมาทีไรนะ กลิ่นงี้หึ่งโชยมาตั้งแต่อยู่ปากตรอกโน้นแล้ว ไม่รู้ว่าแดกน้ำหอมสามเวลาหลังอาหารหรือยังไง ฉุนจะตายห่า...

 

ใบพร

(มีอาการเจ็บท้องและวิงเวียนศีรษะ)

 

ต้อย

(ตกใจ) อุ้ย...พี่พรเป็นยังไงจ๊ะ จะออกลูกเหรอ...

 

ใบพร

ไม่เป็นไรมากหรอกต้อย เวียนหัวกลิ่นน้ำหอมคุณแดงเท่านั้นเอง...

 

ต้อย

เออ...แล้วพี่เตรียมออกลูก...หนูหมายถึงได้ไปฝากท้องกับทางโรงพยาบาลหรืออนามัยรึยังล่ะ...

 

สายพิณ

โธ่...อีต้อย คนจะออกลูกอยู่ไม่กี่วันนี้แล้วจะต้องไปฝากไปฝังมันทำไม เจ็บท้องจะออกก็พาเข้านอนโรงพยาบาลเลย ถ้าขืนจะต้องไปติดต่อก่อนนะยิ่งเรื่องมากฉิบหาย ไหนจะต้องทำบัตร ไหนจะต้องต่อคิวยาวยิ่งกว่ารถไฟสายกรุงเทพปากน้ำโพเสียอีก แล้วอย่านึกนะว่ามันจะว่ามันจะมาบริการคนอย่างพวกเราดีๆ พวกนั้นน่ะเห็นสวมชุดสีขาวๆแต่ใจมันดำเสียยิ่งกว่าโอเลี้ยงอาโกปากตรอกซะอีก จะบอกให้รู้ไว้ ตอนที่กูไปตรวจมดลูก แม่ง...มันมองกูเหมือนชะนีแก่ๆที่หลุดออกมาจากสวนสัตว์อย่างงั้น...

 

ต้อย

(กระเซ้า) ถ้าร้องหาผัวสักหน่อย ก็มีส่วนคล้ายอยู่นะ

 

สายพิณ

เดี๋ยวกูตบคอเคล็ดเลยอีนี่  กูถึงบอกให้รีบยกๆให้เขาไปซะ เพราะถ้ารอมันออกมาแล้วยังจะต้องเผชิญกับอีพวกทำงานบนอำเภอนั่นอีก พอเข้าไปติดต่อมันก็จะถามโน่นซักนี่  ไม่รู้จะถามหาหอกอะไรกันนักหนาสิ ยิ่งถ้าไปแจ้งเกิดให้เด็กไม่มีพ่ออย่างงี้น่ะเรอะมีปัญหาแน่นอน  ไม่จำเป็นอย่าได้เสนอหน้าเข้าไปเป็นอันขาด พูดจากับเรารึก็หมาไม่แดก กูน่ะอยากจะรู้นักว่าพวกทำงานบนอำเภอน่ะมันเป็นเจ้านายหรือว่าขี้ข้าประชาชนกันแน่วะ...ใครรู้บ้าง...

 

บัวเกี๋ยง

ฮู้เจ้า...ข้าเจ้าฮู้ดี...ต๋อนเป๋นนักเรียนตี้บ้านนอกน่ะ คุณครูเปิ้นสอนเสมอว่า ข้าราชก๋านน่ะกิ๋นเงินเดือนจากภาษีราษฎร จะอั้นก่อต้องเป็นขี้ข้าแม่นก่อเจ้า...

 

สายพิณ

นั่นนะสิ...กูเพิ่งเห็นมึงฉลาดก็วันนี้แหละอีบัวเกี๋ยง กูถึงอยากจะให้กะหรีตีทะเบียนกันเสียที จะได้ชูคอให้เต็มภาคภูมิซะทีว่าเสียภาษีถูกต้องตามกฏหมายโว้ย...

 

 

(สิงห์และชิต เข้ามาในจังหวะที่สายพิณพูดจบ)

Block 5.12

บัวเกี๋ยง

เจินกะเจ้า คุณป้อจายทั้งหลาย บ้านสะเหน่จันทร์ยินดีต๋อนฮับกะเจ้า...

 

ต้อย

(โผเข้าหาชิต) ต๊าย...พี่ชิตน่ะเอง แหม...หายหน้าหายตาไปซะนานเชียว นึกว่าลืมต้อยซะแล้ว...

 

สายพิณ

มัวไประเริงอยู่ไหนกันคะคุณชิต คิดว่าลืมรสรักเสน่ห์จันทร์ไปเสียแล้วซะอีก...

 

ชิต

โถ...ใครจะลืมได้ ฉันน่ะไปอยู่ทางใต้เสียนาน

 

สายพิณ

(เห็นสิงห์) ต๊าย..แล้วนั่นพาใครมาด้วยคะ หล่อล่ำบึ๊ก

 

บัวเกี๋ยง

(พอใจสิงห์เข้าไปลูบไล้คลอเคลีย)

 

ชิต

เขาชื่อสิงห์น่ะ ฝากด้วยนะพี่สาย ไอ้เพื่อนผมคนนี้มันไม่ค่อยสันทัดเรื่องพรรค์อย่างว่า ชวนมันคุยหรือไม่ก็หาเด็ดๆให้มันสักคนก็ได้...(พาต้อยเข้าห้องไป)

 

บัวเกี๋ยง

อย่างกะบัวเกี๋ยงเนี่ยปอจะฮ้องว่าเด็ดกะเจ้า...ต๋อนตี้อยู่เมืองเหนือนะ บรรดาผัวๆของข้าเจ้าเปิ้นหลงกันยังกะอะไรดี...

 

สายพิณ

หลง...หลงแกหัวปักหัวปำนะเหรอนังบัวเกี๋ยง

 

บัวเกี๋ยง

บ่แม่นกะเจ้า...มันหลงหายแสปหายสอยไปไหนกันหมดก็บ่ฮู้ ข้าเจ้าถึงต้องมาเป็นกะหรี่นี่ไงเจ้า...

 

สายพิณ

เอาล่ะไม่ต้องพูดมาก ไปหาน้ำหาท่ามาเลี้ยงแขกสิยะ ไปสิยะ (ไล่บัวเกี๋ยงออก บัวเกี๋ยงทำหน้าไม่พอใจ)

 

ใบพร

(ค่อยๆลุกจากโซฟา แล้วเดินออกไป ผ่านสิงห์ หันสบตากันอย่างไม่ตั้งใจ แล้วหลบไปนั่งในสวนหลังบ้านเพียงลำพัง)

 

สายพิณ

(พูดเมื่อเห็นสิงห์มองใบพรจนเหลียวหลัง แล้วพาเขานั่งลงตรงโซฟา) มา...เชิญนั่งพักให้ใจเย็นๆก่อนสิคะ

 

บัวเกี๋ยง

(นำเบียร์มาเสริฟ) เบียร์เย็นเจี๊ยบมาแล้วกะเจ้าคุณป้อจาย...มีอะหยังจะฮื้อบัวเกี๋ยงฮับใจ้ก่อบอกเน้อเจ้า แหม...ถ้าป๊ะป้อจายรูปงามจะอี้ล่ะก่อ เปิ้นจะหื่นตึงวันตึงคืนเจ้า...(ว่าพลางลูบไล้เนื้อตัวชายหนุ่ม)

 

สายพิณ

นังบัวเกี๋ยง แกออกไปนั่งห่างๆเลย หนุ่มอ่อนโลกอย่างคุณสิงห์เนี่ย ต้องขึ้นครูกับสายพิณไก่แก่อย่างชั้นตะหากย่ะ...(ผลักบัวเกี๋ยงออกแล้วนั่งตัก)

 

 

(ทั้งสายพิณและบัวเกี๋ยงต่างแย่งกันเอาใจชายหนุ่ม แต่เขากลับหันไปสนใจใบพรซึ่งนั่งอยู่ในสวนอยู่ตลอดเวลา  ใบพรมองเขาและเขาก็มองหล่อนตอบ ส่วนสายพิณกับบัวเกี๋ยงก็ช่วยกันเบนความสนใจ จนกระทั่งใบพรหายไปจากที่หล่อนนั่นอยู่)

แสงค่อยๆลดลงแต่เน้นที่การแสดงสีหน้าของสิงห์และใบพรว่าทั้งสองเริ่มสนใจกันและกันเป็นสำคัญ...

 

จบฉากที่ ๕

องก์๑

ฉากที่ ๖

บ้านเสน่ห์จันทร์   ห้องโถง   ในสวนข้างบ้าน

เวลา

ค่อนข้างดึก ต่อเนื่องจากองก์ก่อน

บรรยากาศ

ไฟในบ้านสลัวๆ  เน้นแสงในสวน

ตัวละคอน

Block 6.1 ใบพร  บัวเกี๋ยง

Block 6.2 ใบพร  สายพิณ  ต้อย  ศรี  นงเยาว์  พริ้ง แขกเที่ยว 4-5คน

Block 6.3 ใบพร  จันทร์ฟอง

Block 6.4 ใบพร  พิศ  จ่าพยับ  ละม่อม  นงเยาว์  แขกนงเยาว์

อุปกรณ์

เบียรย์  ขวดเบียร์  แก้ว  กระโถน  ขวดน้ำ  บุหรี  พัดใบพร

เสื้อผ้า

ใบพร  จ่าพยับ  นงเยาว์และบัวเกี๋ยงสวมชุดเดิม   ตัวอื่นๆตามความเหมาะสม

 

เริ่มการแสดง                                                            Block 6.1

 

ตัวละคอน

บทเจรจา   (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

ใบพร

(ใบพรยังคงนั่งรอคุณแดงอยู่ในสวนหลังบ้านจนดึก หล่อนโบกพัดเพื่อแสดงว่าอากาศวันนี้ร้อนอบอ้าว อาจมีอาการคันเพราะยุงกัด ตบยุงเปาะแปะ)

เสียงหริ่งหรีดเรไรแทรกเข้ามา

บัวเกี๋ยง

(กำลังเก็บกวาดขวดเบียร์แก้วเบียร์ที่ระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ  ขวดอาจมีมากกว่าองก์ที่แล้วเพื่อแสดงว่าได้มีแขกเข้ามานั่งดื่มกินกัน พลางพูดกับใบพร) ยุงนักกะเจ้า...ปี้พรเข้าไปนอนตี้ห้องบัวเกี๋ยงก่อนก่อได้เจ้า...

 

ใบพร

ไม่เป็นไรหรอก คอยสักประเดี๋ยวคุณแดงแก็คงจะเสร็จ บัวเกี๋ยงไปนอนเถอะ

 

บัวเกี๋ยง

ปี้พรอยู่คนเดียวได้แต้ๆนา...(แสดงความเป็นห่วง)

 

ใบพร

ไปเถอะ...ไปนอนซะ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก...

 

บัวเกี๋ยง

เจ้า...(แล้วเดินหายเข้าห้องชั้นล่างไป)

Block 6.2

ใบพร

(นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยคนเดียวสักครู่หนึ่ง เธอแสดงอาการปวดเสียดภายในห้องขึ้นมาอีก ท่าทางเศร้าสร้อยและคิดอะไรไปร้อยแปด  ภาพในความคำนึงผุดเข้ามาในใจ เป็นภาพของสายพิณ  ศรี  พริ้ง  ต้อย และนงเยาว์ กำลังเมามายอยู่ท่ามกลางแขกหลายคนที่เข้ามาเที่ยวในบ้านเสน่ห์จันทร์

ไฟฟอลโล่เจาะที่ร่างใบพรในสวนให้ความรู้สึกเหมือนหล่อนกำลังอยู่ในห้องแห่งความคำนึง  ส่วนภาพในห้องโถงเน้นแสงให้สว่างขึ้นเล็กน้อย อาจมีควันของน้ำแข็งแห้งลอยบางๆเพื่อให้เกิดความรู้สึกว่ามันคือภาพที่เกิดจากจินตนาการของใบพร

 

(แขกเที่ยวสี่ห้าคนเดินเข้ามาก่อน อาจนั่งๆยืนๆในอริยาบทต่างๆกัน สายพิณ พริ้ง  ศรี ต้อย  และนงเยาว์ ค่อยๆออกมาทีละคน แต่ละคนก็แสดงลีลาต่างๆกันไป  ศรีโผเข้าไปเคล้าเคลียแขกคนหนึ่ง  นงเยาว์เข้าไปประจบประแจงแขกแล้วนั่งตักอย่างมีจริตจะก้าน  ต้อยป้อนเหล้าป้อนเบียร์ให้กับแขก หรือหรือไม่ก็บริการจุดบุหรีให้แก่แขกบางคน  ส่วนสายพิณนั้นตกอยู่ในอากาเมามายกว่าใครๆ หล่อนเริ่มไร้สติและปล่อยเนื้อตัวให้เหล่าแขกที่มาเที่ยว เสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ย เสียงแขกเริ่วหัวเราะชอบใจตบไม้ตบมือตามจังหวะเพลงที่สายพิณเต้นอยู่ )

ในช่วงนี้อาจแทรกเสียงดนตรีตามความเหมาะสมเพื่อให้สายพิณสนุกสนานและลุกขึ้นเต้น

เสียงใบพรบรรยาย

อาชีพของพวกหล่อนเป็นเช่นนี้...เมื่อร่างกายคือสินค้า ก่อนที่จะมีการซื้อขายก็ต้องมีการสัมผัสลูบโลมกันก่อนเป็นธรรมดา พวกหล่อนจำเป็นจะต้องยิ้ม ต้องหัวเราะ ต้องยอมรับสัมผัสอันหยาบช้าและรุนแรงเหล่านั้นอย่างหน้าชื่นตาบาน ชีวิตที่ไม่มีทางเลือกทำให้ต้องจำทนยอมรับทุกสิ่งทุกอย่าง  ต้องหัวเราะแม้ในยามที่อยากจะร้องไห้  ต้องยิ้มทั้งๆที่หัวใจปวดร้าว...

 

ต้อย

(นำแขกคนหนึ่งออกไปส่งที่หน้าบ้าน แขกร่ำลากับเธอนิดหน่อย ยัดเงินจำนวนหนึ่งใส่ร่องอกแล้วก็จากไป....)

 

เสียใบพร

บรรยาย

การจากกันของผู้หญิงและผู้ชายที่บังเอิญเดินมาพบกันบนถนนแห่งความใคร่นี้ ไม่ต้องมี่เยื่อใย ไม่จำเป็นต้องอาลัยอาวรณ์ต่อกัน ฝ่ายหนึ่งจ่ายเงิน อีกผ่ายหนึ่งรับเงิน แล้วก็จบกันไปราวกับว่านั่นคือการซื้อขายเนื้อสดในตลาด....

 

ศรี  ต้อย

นงเยาว์

(พาแขกที่แต่ละคนคลอเคลียอยู่เข้าห้องไปที่ละคู่)

 

เสียงใบพร

บรรยาย

ถ้าถามแขกผู้ชายที่มาหาความสำราญในบ้านเสน่ห์จันทร์ ว่าสวรรค์อยู่ที่ไหน มักได้คำตอบว่า อยู่ตอนที่ได้ขึ้นห้องและปลดปล่อยคราบคาวกับผู้หญฺงที่นี่ แต่ไม่เห็นมีใครถามเลยว่า นรกของพวกหล่อนเหล่านี้นั้นอยู่ตรงกไหนกันบ้าง...

 

สายพิณ

(ซึ่งเต้นระบำตามจังหวะตบมือของแขก เริ่มน่าทุเรศมากขึ้น เธอเริ่มเซไปเซมาเสื้อผ้าหลุดลุ่ย แล้วทันใดนั้นก็ส่งเสียงโอ๊กอ๊ากสำรอกไปบนตักของผู้ชายคนหนึ่ง )

 

ผู้ชาย

คู่สายพิณ

(ตวาดลั่นไม่พอใจ แสดงอาการขยะแขยงเต็มทน)  อีบ้า... ไปเลย...ไปให้ไกลๆตีนกู เสือกอ๊วกรดกูได้ สกปรกฉิบหาย...

 

พริ้ง

(เข้าไปประคองร่างสายพิณที่อยู่ในอาการน่าทุเรศนั่น พากันออกไป แล้วแขกคนอื่นๆก็พากันสลายไปหมด

ดับไฟมืดในบริเวณห้องโถง

เสียงใบพร

บรรยาย

นี่น่ะหรือภาพชีวิตที่ฉันอยากให้ลูกเกิดมาได้พบได้เห็น  นี่หรือสิ่งที่ฉันจะให้แก่เขา....

 

ใบพร

(เกรี้ยวกราดกับตนเอง)  ไม่...ไม่นะ...(ยกมือภาวนา) เจ้าประคู๊ณขอให้ลูกในท้องของข้าเกิดมาเป็นผู้ชายด้วยเถิด.....

ไฟฟอลโลเจาะที่ใบพร

สิงห์

(ปรากฏกายเข้ามาเหมือนเป็นจินตนาการของใบพร เขานั่นจ้องมองใบพรและยิ้มให้เธอด้วยสายตาแปลกๆตรงเก้าอี้ตัวหนึ่ง)

ไฟฟอลโล่อีกตัวจับภาพของสิงห์

 

 

Block 6.3

จันทร์ฟอง

(กระหืดกระหอบเหมือนหลบหนีอะไรบางอย่างเข้ามา ทำลายความคิดของใบพรให้หยุดลงไป  กลายเป็นภาพเหตุการณ์ในปัจจุบัน)  ปี้...ปี้เจ้า อีนงมันอยู่ก่อ

แสงในฉายทั่วทั้งบ้านกลับเป็นปกติ

ใบพร

(ตื่นจากภวังค์) เธอ...เธอเป็นใครน่ะ

 

จันทร์ฟอง

ปี้...จำข้าเจ้าบ่ะได้ก๋า...จันทร์ฟองไงเจ้า...ตี้นางปราณีเอามาขายฮื้อพร้อมอีนงไง

 

ใบพร

(เริ่มจำได้) จันทร์ฟองน่ะเอง...แล้วนี่มีธุระอะไรล่ะ ทำไมท่าทางรีบร้อน...

 

จันทร์ฟอง

(มีพิรุธ) บะมีอะหยังดอกเจ้า...ข้าเจ้าเพียงแต่แวะมาหาอีนงมัน ก่อเต้านั้นเอง...

 

ใบพร

นงมันขึ้นห้องค้างคืนกะแขกน่ะ คงจะไม่ลงมาแล้วล่ะ เดี๋ยวพี่ตามให้เอาไหม

 

จันทร์ฟอง

บะต้องดอกปี้ ข้าเจ้าจะรีบไป๋  อย่าลืมบอกอีนงมันเน้อ ว่าข้าเจ้ามาหา...

 

ใบพร

ฮื่อ...แต่จะให้พี่บอกแค่นี้น่ะเหรอ...

 

จันทร์ฟอง

เจ้า....(ทำท่าจะรีบผลุนผลักจากไป)

 

ใบพร

(ร้องเรียก ท่าทางห่วงใยมาก) อ้อ....เดี๋ยวก่อนจันทร์ฟอง แล้วอยู่ที่บ้านสุขสำราญ ของแม่พิศน่ะมันเป็นยังไงบ้างล่ะ....

 

จันทร์ฟอง

(เหมือนจะร้องไห้)  ปี้จ๋า...พวกมันเลี้ยงคนยังกะเลี้ยงหมา มีข้าวให้กิ๋นกันวันละมื้อเดียว เวลานอนก็ต้องเบียดกันในห้องเล็กเต้ารูหนู ไผบ่ยอมนอกกะแขกพวกแมงดามันก่อทุบเอาตีเอา ฮับแขกบ่ได้ไปตั้งเมิน...

 

ใบพร

(ตกใจและเห็นใจ) แล้วเราน่ะเคยโดนมันซ้อมบ้างไหม...จันทร์ฟอง

 

จันทร์ฟอง

(พยักหน้ารับ) แต่ข้าเจ้าบ่ได้โดนมันซ้อมเพราะบ่ยอมฮับแขกดอกปี้ ข้าเจ้าขัดขืนไอ้สุวรรณผัวแมงดานังพิศตี้มันจะข่มขืนข้าเจ้า...

 

ใบพร

(หน้าสลด) โธ่...จันทร์ฟองเอ้ย..

 

จันทร์ฟอง

ข้าเจ้าไปล่ะปี้...อย่าลืมเน้อบอกอีนงมันต้วย ว่าข้าเจ้ามาหามัน (รีบออกไปจากรั้วบ้าน เหมือนหนีบางสิ่งบางอย่าง)

 

ใบพร

(ยืนมองร่างจันทร์ฟองลับหายไป แสดงความเวทนาอย่างจับใจ)

Block 6.4

พิศ

(ส่งเสียงโวยวายเข้ามาแต่ไกล  โดยมีจ่าพยับและพวกแมงดาอีกสองสามคนติดตาม)  ลากตัวมันมาให้ได้นะจ่า....จับได้แม่จะกร้อนผมขังลืมซะให้เข็ดเชียว...

 

จ่าพยับ

แม่พิศแน่ใจนะว่ามันจะหนีมาที่นี่...

 

พิศ

มันต้องมาแน่จ่ายับ ก็เพื่อนมันอยู่ที่นี่ ถ้าจับได้นะ แม่ม่อมก็แม่ม่อมเถอะต้องขาดการเคารพนับถือกันแน่....

 

ใบพร

(ยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น) มีอะไรกันหรือจ๊ะแม่พิศ...

 

ละม่อม

(เดินออกมาจากห้อง) อะไรกัน อะไรกัน มีอะไรกันักหนาเหรอแม่พิศ ได้ยินแว่วๆว่ามีชั้นเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยหรือคะจ่า....

 

พิศ

(เกรงใจละม่อม) ก็ไม่เกี่ยวโดยตรงหรอกจ๊ะ คือว่าเด็กบ้านชั้นน่ะมันหนีมา...

 

ใบพร

(โพล่งออกมาอย่างลืมตัว) หนี....(แล้วเอามือป้องปากไว้)

 

ละม่อม

อ๋อ...มันก็น่าจะหนีอยู่หรอก ที่บ้านแม่พิศมันอยู่สุขสำราญอย่างกับชื่อเสียเมื่อไหร่ (เมินหน้าทางอื่นแล้วว่าต่อ) ยิ่งมีพ่อสุวรรณผัวหล่อนเป็นสมภารมักมาก ไก่วัดตัวไหนมันจะทนอยู่ได้จ๊ะ  ทาสน่ะเขาประกาศเลิกกันมาตั้งร้อยกว่าปีนะจ๊ะแม่พิศจ๋า...ในเมื่อเด็กมันอยากหนีก็ปล่อยๆมันไปเถอะ...

 

พิศ

(โกรธ ท่าทางเอาเรื่อง)  เอ๊ะ...พี่ละม่อม พูดงี้มันชวนตีนี่หน่า ฮี่โธ่เอ้ย ทำเป็นแม่ล้าใจบุญ ที่แท้ก็หากินกับน้ำกามเหมือนกันละว้า...

 

จ่าพยับ

(เข้าขวาง) พอทีเถอะน่า จะมาตามหาเด็กหรือว่าจะมามัวกัดเอ้ย...ทะเลาะกัน...

 

พิศ

เข้าไปค้นให้ทั่วเลยจ่า...มันต้องซ่อนอยู่ในบ้านนี้แน่ ชั้นแน่ใจ...

 

ละม่อม

(โบกมือห้ามเมื่อเห็นจ่าและพวกแมงดาทำท่าจะเข้าค้น)  จะมาค้นบ้านชั้นน่ะเรื่องอะไรยะ เด็กแม่พิศมันหนีแล้วมันมาเกี่ยวอะไรกะบ้านเสน่ห์จันทร์นี่ด้วย

 

พิศ

เกี่ยวซิพี่ม่อม...ก็นังจันทร์ฟองไงล่ะที่มันหนี  มันต้องมาหานังนงเพื่อนมันแน่

 

ใบพร

(ใจคอไม่ดี หล่อนมองชะเง้อออกไปนอกบ้านบ้านความเป็นห่วงจันทร์ฟอง)

 

นงเยาว์

(ออกมาจากห้อง ร้องถามด้วยความตกใจ) จันทร์ฟอง...เพื่อนหนูมันทำไมจ๊ะ

 

พิศ

อ้อ...นังตัวดี แกเอาเพื่อนแกมาซ่อนไว้หรือเปล่า...

 

นงเยาว์

หนู หนูไม่ได้เจอมันมาสักสองสามวันแล้วจ๊ะ....

 

พิศ

(ไม่เชื่อ โกรธจนลืมตัว) แน่นะ...ขืนตอแหลแม่จะตบให้ลากเลือดเชียว...

 

ละม่อม

(สวนขึ้น) น้อยๆหน่อยจ๊ะแม่พิศ เกรงใจเจ้าสำนักอย่างชั้นมั่ง ถ้าคิดจะตบเด็กชั้นก็ต้องผ่านฝ่ามือชั้นไปก่อนดีมั้ย...

 

พิศ

(หน้าจ๋อย) โทษจ๊ะ...ชั้นไม่ตั้งใจ...มันโมโหน่ะ...

 

จ่าพยับ

(รวบตัวนงเยาว์เข้ามากอด แล้วหันบอกพิศ) ชั้นว่าแม่พิศกลับไปรอฟังข่าวที่บ้านก่อนก็แล้วกัน เด็กหนีแค่คนเดียวอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตไปเลย เรื่องแค่เนี้ยขี้ผงสำหรับจ่าพยับคนนี้ รับประกันว่าไม่เกินพรุ่งนี้เช้า ชั้นจะลากนังจันทร์ฟองไปส่งถึงหน้ากะไดบ้านเลย

 

พิศ

จ่าแน่ใจนะว่าจะตามมันเจอ

 

จ่าพยับ

โธ่...พี่พิศก็ ทำยังกะไม่เคยเห็นผลงานของชั้น คราวก่อนน่ะเด็กมันก่อม็อบยกขบวนกันหนีเป็นคอกชั้นยังมีปัญญาจับมาส่งได้ นี่แค่นังจันทร์ฟองคนเดียวจะหนักหนาอาไร้....(ไล่พิศ) ไป๊...แม่พิศกลับไปก่อนเถอะไป๊...

 

พิศ

(พาพวกสมุนออกไป)

 

ใบพร

(พูดหลังจากพิศออกไป)  จ่า...ปล่อยจันทร์ฟองมันไปเถอะ อย่าไปจับมันเลย...

 

จ่าพยับ

(มองด้วยสายตาเจ้าชู้) ถ้าชั้นทำตามที่เธอขอ แล้วชั้นจะได้อะไรตอบแทนจ๊ะแม่นกน้อย  (เชยคางใบพรทั้งยังโอบนงเยาว์อยู่ ) เมื่อไหร่จะออกลูกซะทีเล่า จ่าน่ะอดอยากปากแห้งกะเธอมานานหลายเดือนแล้วนะ รีบๆออกๆมาซะ แล้วเราจะได้...เอ้อ....กันอีก....

 

ใบพร

(แกะมือจ่าออกด้วยความรังเกียจ) ชั้นน่ะไม่มีอะไรจะให้จ่าหรอก เงินทองชั้นก็ไม่มี ไม่เหมือนแม่พิศที่คอยประเคนให้จ่าทุกครั้งที่จับเด็กมาส่งให้  ชั้นเพียงสงสารเด็กมัน โธ่...จันทร์ฟองเอ้ย...

 

จ่าพยับ

(กับละม่อม) ไหนพี่ม่อมรับปากว่า จะให้ชั้นทดลองใช้แม่นงเยาว์คนสวยนี่ไงเล่า (ว่าแล้วก็กอดนงเยาว์อย่างเมามัน)

 

ละม่อม

เชิญสิคะจ่า...หากจ่าปรารถนาใครจะกล้าขัดขืนได้...(พูดจบเดินกลับเข้าห้อง)

 

นงเยาว์

(ขัดขืน) แม่...แต่หนูกำลังมีแขก...

 

จ่าพยับ

(พยายามดุนหลังพานงเยาว์เข้าห้องให้ได้) มีก็ดีน่ะสิ...จะได้แสดงให้มันดูเสียเลยว่าใครจะเก่งกว่ากัน  หรือไม่ก็เซ็กซ์หมู่ซะเลย สะใจดี ไป นังหนูพาจ่าไป...

 

นงเยาว์

(ดิ้นรนขัดขืน) ไม่นะ...ไอ้เหี้ย...ไอ้อุบาทว์ (มือปัดป้องจนเล็บข่วนที่หน้าจ่า)

 

จ่าพยับ

(เจ็บ เอามือจับแผลเห็นเลือบซิบๆ หันสบตานงเยาว์อย่างมีอารมณ์) โอ๊ย....ร้อนแรงจริงนะนังนี่   ดี...อย่างงี้จ่าชอบ...(เหวี่ยงผ่ามือตบหน้านงเยาว์)

เสียงเอฟเฟคเมื่อจ่าพยับตบนงเยาว์

นงเยาว์

โอ๊ย...ไอ้สัตว์  ไอ้ริยำ....

 

ใบพร

(มองดูด้วยความเวทนานงเยาว์   เกลียดชังจ่าพยับ )

 

จ่าพยับ

(ลากตัวนงเยาว์เข้าห้องไป นงเยาว์ขัดขืนรุนแรง เสียงจ่าพยับตวาดไล่แขกของนงเยาว์ที่อยู่ในห้องให้ออกไป )

 

แขกนงเยา

(วิ่งหนีลนลานออกมาข้างนอก ทั้งๆที่ยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า อาจนุ่งเพียงกางเกงชั้นในแบบติดลูกไม้ตรงปลายขา  เขาวิ่งผ่านใบพรที่ยืนดูอยู่ด้วยอาการตะลึง เสียงเอะอะของนงเยาว์และจ่าพยับดังอยู่ครู่หนึ่งจึงเงียบไป....)

 

ใบพร

(คิดสารพัดเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องห่วงจันทร์ฟองที่หนีไป เริ่มมีอากาเจ็บท้อง จะคลอดลูก อาการเจ็บเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากน้อยไปหามาก และในที่สุดเธอก็ทนไม่ได้ ถึงกับครวญครางออกมาดังๆ)  โอ๊ย....

ไฟดับวูบในจังหวะที่ใบพรเจ็บท้องถึงที่สุด  ควรใช้เพลงบรรเลงให้ความรู้สึกเร้าใจ

 

จบฉากที่ ๖    INTERMISSION  พักการแสดง 10 - 15 นาที