องก์๒

ฉากที่ ๗

ห้องคนไข้อนาถา

เวลา

กลางวันแม้เลือกเกิดได้

บรรยากาศ

ภายในโรงพยาบาล เน้นสีอ่อนๆเช่นขาวหรือฟ้าอ่อน อาจมีนางพยาบาลเดินไปมา

ตัวละคอน

ใบพร  สายพิณ  ศรี  ต้อย   นางพยาบาล ๑ หรือ ๒ คน

อุปกรณ์

เตียงคนไข้   ผ้าปูที่นอน  ปลอกหมอน  โต๊ะตรงหัวเตียง  เก้าอี้  หม้อใส่โจ๊ก  ถุงใส่โอเลี้ยง  ถาดยา  แฟ้มของนางพยาบาล  ตุ๊กตาเด็กอ่อน   ช่อดอกไม้กำบูชาพระ

เสื้อผ้า

ใบพรสวมชุดคนไข้ หรือหากเปลี่ยนไม่ทันให้สวมชุดเดิมแล้วมีผ้าห่มคลุมไว้  ตัวอื่นๆสวมชุดกลางวันลวดลายสีสันฉูดฉาด

 

เริ่มการแสดง                                                            Block 7

ตัวละคอน

บทเจรจา  (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

ใบพร

(นอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้  โดยมีตุ๊กตาเด็กอ่อนห่อผ้าสมมุติว่าเป็นลูกของเธอนอนอยู่ข้างตัว  อาจมีนางพยาบาลเดินมาตรวจแล้วเดินออกไป...)

 

สายพิณ

(เดินนำตัวละคอนอื่นเข้ามาก่อน มองเห็นใบพร)  นี่ไง...นังพร...ดูสิยังหลับอยู่เลยสงสัยจะเพลียเสียแรง....

 

ต้อย

จะเสียงแรงสักแค่ไหนเชียว ทีเมื่อคืนพี่สายเพลียยิ่งกว่านี้ยังลุกขึ้นมาเดินออกปร๋อ...

 

สายพิณ

อีห่า...กูหมายถึงว่า เสียแรงเพราะเสียเลือดเวลาออกลูก ไม่ใช่เสียแรงอย่างว่า...(เหลือบเห็นเด็ก) ต๊าย...นี่ไงน่ารักน่าเอ็นดู (อุ้มเด็กขึ้นมา) ไหน...ไหน...ขอป้าดูหน้าหน่อย  ผู้หญิงโว๊ยอีศรี อีต้อย (จับเด็กหยอกเย้าเอ็นดู) ฮืมม...น่าเกลียดน่าชัง โตขึ้นหนูจะเป็นกะหรี่เหมือนป้ารึเปล่าจ๊ะ....(หอมแก้มเด็ก)

 

ศรี

(แหวกผ้าที่ห่อตัวเด็กดูหน้า) ต๊าย...เหมือนพี่พรยังกะแกะแน่ะ...

 

ต้อย

เค๊าว่ากันว่า....ลูกผู้หญิงหน้าเหมือนแม่จะอาภัพนะ  จริงไหมพี่ (กับศรี)

 

สายพิณ

โอ๊ยไม่จริงหรอก...กูนี่ไง เหมือนพ่อยังกะแกะไม่มีเค๊าแม่เลยสักนิด ยังมาเป็นกะหรึ่ได้เลย...

 

ศรี

(เชิดใส่สายพิณ) นั่นมันเป็นสันดานของคนต่างหาก ไม่เกี่ยวกันหรอก

 

สายพิณ

(เงื้อมือใส่ศรี)  อีสันดาน....เดี๋ยวกูตบ

 

ใบพร

(ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี เห็นสายพิณก่อน) พี่สาย....

 

ต้อย

พี่พรรู้สึกตัวแล้วล่ะพี่...

 

ใบพร

(กับต้อย) ใครพาพี่มาที่นี่น่ะต้อย

 

ต้อย

แม่กับพี่พริ้ง...ก็อีบัวเกี๋ยงน่ะสิมันได้ยินพี่ร้อง ก็แหกปากโวยวายเสียลั่นบ้านยังกะมันจะออกลูกเสียเอง แขกเหรื่อที่มาค้างต๊กกะใจกันหมดเลย  คิดว่าไฟไหม้น่ะพี่

 

ศรี

เมื่อคืนพี่สายก็เมาเละไม่รู้เรื่องราวอะไรกะเขาเล้ย   อ้อ...พี่พรจ๊ะ  เรื่องค่ายา ค่าหมอพี่ไม่ต้องห่วงนะ แม่ฝากหนูมาให้แล้ว บ่ายๆแกอาจแวะมาเยี่ยม

 

สายพิณ

(นึกได้) เออนี่พร...มีคนมาทาบทามลูกไปเลี้ยงรึยัง...

 

ใบพร

(คว้าลูกจากสายพิณมากอดไว้แนบอกอย่างหวงแหน) หนูไม่ให้ใครทั้งนั้น หนูจะเลี้ยงเขาเองจ๊ะ....

 

สายพิณ

เอ๊ะ...แกนี่ก็แปลก...ขัดคำสั่งแม่เขาเหรอ คิดบ้าๆอีกแล้ว จะห่าห่วงมาผูกคอทำไมวะ

 

ใบพร

(น้ำตาคลอ) เอาเถอะ ถึงหนูจะลำบากแค่ไหน หนูก็จะทน ให้หนูตายไปซะยังจะดีกว่า ที่จะให้ใครมาพรากลูกไป    หนูจะเลือกทางชีวิตให้แก่เขาเองจ๊ะ...หนูขอเวลาอยู่หาเงินใช้หนี้แม่แกสักพัก....หนูก็จะเลิก....

 

ศรี

(โพล่งออกมาดังมาก) เลิกเป็นกะหรี่น่ะเหรอ....

 

 

(ช่วงเดียวกันนี้จะมีนางพยาบาลเดินถือถาดยาผ่านมา  บังเอิญมาได้ยินศรีพูด เธอจึงตกใจแล้วทำถาดยาหล่นตกพื้นเสียงดัง)

 

ต้อย

(โบกมือห้ามศรี) เบาๆหน่อยพี่ศรี...(หันมองรอบๆอย่างเกรงใจ)

 

ศรี

(ลดเสียงลง พูดกับใบพร) พี่พร...พี่พรพูดจริงนะ ที่จะเลิกหาเงินน่ะ...

 

ใบพร

(พยักหน้า) พี่ไม่อยากให้ลูกโตขึ้นแล้วรู้ว่ามีแม่เป็นผู้หญิงขายตัว

 

สายพิณ

ไอ้แค่พูดน่ะมันง่าย แต่ทำมันจะง่ายๆเหรอพร เลิกหาเงินแล้วจะไปทำอะไรวะ กูเองก็ยังมองไม่เห็นเลยว่าคนอย่างเราจะไปทำงานอะไรได้ ใครจะจ้างทำงานวะ มีแต่คนเขารังเกียจกันทั้งนั้น

 

ศรี

(หันกระซิบกับต้อยแล้วหัวเราะกัน)  อย่างงี้เขาเรียกว่า มีความเป็นกะหรี่ในหัวใจ

 

สายพิณ

(ทำปากขมุบขมิบด่า)

 

ใบพร

(กับต้อยและศรี) พี่อยากให้ต้อยและศรีช่วยหาคนเลี้ยงลูกให้พี่ที...

 

ต้อย

สบายมาก เรื่องนี้พี่ไม่ต้องห่วง รับรองเรียบร้อยก่อนพี่ออกจากโรงพยาบาลแน่นอน ว่าแต่ว่าตอนนี้ซัดโจ๊กซะก่อนดีมั้ย (ชูหม้อโจ๊กที่ถือมา) เดี๋ยวเย็นจะเสียรส (ยกโอเลี้ยง) และนี่ก็โอเลี้ยงไอ้โกปากซอยมันฝากมาเยี่ยมพี่ด้วย....

 

ใบพร

(ปาดน้ำตาตื้นตันใจ) ขอบใจจ๊ะ...

 

ศรี

เออ...แล้วนี่ของชั้น....พิเศษสำหรับพี่พรจ๊ะ (ส่งช่อดอกไม้กำให้ใบพร) ชั้นเดินผ่านแถวตลาดก็เลยนึกขึ้นได้น่ะ ว่ามาเยี่ยมคนไข้ต้องมีดอกม้งดอกไม้...

 

สายพิณ

(มองที่ช่อดอกไม้ด้วยคิดไม่ถึง) อีห่า...ตอนแรกกูนึกว่ามึงจะเอาไปถวายพระที่ไหน

 

ศรี

อ้าว...ก็ถวายพระน่ะสิยะ  แม่พระใบพรนี่ไงพี่สาย....

 

ใบพร

แล้วนงล่ะ ทำไมมันไม่มาด้วยเล่า (ถามอย่างมีแววห่วง)

 

ต้อย

นอนซมอยู่ในห้อง ไอ้จ่ายับมันฟัดซะระบมไปทั้งตัว แย่เลยพี่เงินก็ไม่ได้แถมยังเจ็บตัวอีก มดลูกพังซะก็ไม่รู้ น่ากลัวคืนนี้มันออกรับแขกไม่ไหวแน่ๆ

 

ฝลพร

(สงสาร) โธ่...นงเอ้ย...

 

ศรี

(สบัดเสียง) ดีเหมือนกัน....ที่อีนงมันรับแขกไม่ได้ พักนี้รู้สึกว่ามันจะขายดี แถมยังงกอีกตะหาก เดี๋ยวนี้น่ะหนูออกรับแขกแทบไม่ทัน อีนงมันเล่นแย่งไปหมด ขาประจงประจำของหนูมันก็ไม่เว้น...

 

สายพิณ

แหม...อีศรี...ไม่มีใครเขาอยากแย่งจ่ายับของมึงหรอก  กูล่ะเกลียดมันยังกะอะไรดี ขึ้นห้องกะกูแล้วยังเอาไปนินทา หาว่ากูน่ะเหี่ยวเหมือนหนังแรด

 

ศรี

อ้าว....แล้วไม่จริงเรอะพี่สายจ๋า....

 

สายพิณ

คงจะมีแต่มึงคนเดียว อีศรี  ที่กระสันสวาทจะเอากะมัน....(เชิดใส่)

 

ต้อย

หนูก็ไม่ชอบมัน เมื่อไรมันจะตายโหงตายห่าไปซะทีก็ไม่รุ้ เนี่ย...หนูก็โชคดีอยู่หน่อยตรงที่มันไม่ชอบหนู มันหาว่าของหนูเล็ก ดี...จะได้ไม่เจ็บตัว  พี่พรล่ะเคยนอนกะมันแล้วเป็นไงมั่ง....

 

ใบพร

(ส่ายหน้า) พี่ไม่อยากจะพูดถึงมันหรอก คนเลวอย่างงั้น...

 

ศรี

(มองค้อนทุกคน แสดงท่าทางคิดถึงรสรักของจ่าพยับอย่างเลื่อนลอย)

 

 

(ช่วงนี้จะมีนางพยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างหยิ่งยะโส หล่อนชำเลืองหางตามองที่คนทั้งหมด  ศรีมองค้อนนางพยาบาลนั้นอย่างหมั่นไส้)

 

พยาบาล

(เสียงห้วนเหมือนไม่อยากพูดด้วย) ทานโทษนะคะ....ใกล้หมดเวลาเยี่ยมแล้ว ที่นี่สถานที่ราชการ กรุณาอย่าส่งเสียงเอะอะให้เป็นที่รบกวนคนไข้อื่นๆ (เดินออก)

 

ศรี

(ด้วยความหมั่นไส้เหลืออด)  ดัดจริต....หมั่นไส้ฉิบหาย...

 

ต้อย

(ฉุดรั้งศรี) ใจเย็นพี่ศรี....ไม่เอา....อย่าหาเรื่องเล้ย...

 

ศรี

อย่าห้ามๆ วันนี้อีศรีอยากจะด่าคนสักหน่อย แหม....ทำยังกับเราเป็นไส้เดือนกิ้งกือ หนูไปถามเขาว่าพี่พรอยู่ห้องไหน จะตอบสักคำก็ไม่มี เอามือชี้ส่งๆไปอย่างงั้น อีห่า เตียงมีตั้งยี่สิบสามสิบเตียงใครมันจะไปตรัสรู้ว่าอยู่เตียงไหน แม่งเอ้ยเห็นพวกเราไม่ใช่คนรึไงวะ เป็นกะหรี่ก็มีหัวจิตหัวใจนะโว้ย ดูสิ....เห็นใส่ชุดสีขาวๆก็นึกว่าจิตใจจะใสสะอาด ที่แท้ก็ขุ่นยังกะน้ำล้างตีน....

 

ใบพร

ศรี....หยุดเถอะ  ไม่เอาน่า....

 

สายพิณ

ถ้างั้นเราก็กลับกันเถอะ ศรี ต้อย....

 

ต้อย

นั่นสิพี่...หนูกะว่าจะไปดูหนังรอบบ่ายเหมือนกัน  เออ...นี่พี่พร พวกเราตั้งชื่อให้นังหนูลูกพี่แล้วนะ....

 

ใบพร

ชื่อไรล่ะ....

 

สายพิณ

ชื่อเพลิน  เพราะมั้ย...

 

ใบพร

ทำไมต้องชื่องั้นล่ะ

 

สายพิณ

ก็แม่มันเพลินไปหน่อยน่ะสิ...เลยพลาดท่าให้มันเกิดมา

 

ทุกคน

(พากันหัวเราะชอบใจ)

 

ศรี

(ห่วงใย) พี่พรจ๊ะ...ถ้าพี่พรคิดจะเลิกหาเงิน ทำไมไม่พาเพลินมันกลับไปอยู่บ้านนอกกับแม่ของพี่ล่ะ  พี่ไม่มีเงินใช่มั้ย แต่หนูมีนะ หนูจะช่วยพี่เอง....

 

ต้อย

จริงจ๊ะ...หนูก็จะช่วยด้วยอีกแรง

 

ใบพร

(ตื้นตันใจ) พี่ต้องใช้เงินมาก พี่รับเงินของศรีและต้อยไม่ได้หรอก ถ้าศรีจะเบิกเงินแม่มาให้พี่ พี่ก็ไม่สบายใจหรอกจ๊ะ  มันเห็นแก่ตัวเกินไป

 

ศรี

ไม่เอาน่า พี่พร หนูบอกว่าอย่าคิดมาก หนูเต็มใจ ยังไงหนูก็ต้องเป็นกะหรี่อยู่แล้ว

 

ใบพร

พี่ไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระของใคร

 

ศรี

(กระแทกเสียง) ไม่เอาแล้วพี่จะทำยังไงฮึ...พี่กำลังคิดว่าพี่ต้องกลับไปหาเงินอีกใช่ไหม

 

ใบพร

(พยักหน้ารับ) ใช่จ๊ะ...ศรี...พี่ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

 

ทุกคน

(ตกอยู่ในความรันทด สะเทือนใจอยู่ชั่วครู่ที่ได้ฟังใบพรบอกดังนั้น)

 

ศรี

งั้นพวกชั้นกลับล่ะนะพี่....บางทีพรุ่งนี้จะมาใหม่  เออ...พี่เอาตังค์ไว้ใช้นะ เผื่อว่าอยากจะกินขนมจะได้ซื้อเขากินได้ (ยัดเยียดเงินยี่สิบบาทไว้ใต้หมอน) พวกหนูไปล่ะนะ (ชวนกันเดินออกไป)

แสงไฟดับเมื่อสามคนเดินออกไป  ดนตรีลีลาเศร้าสร้อยปิดท้าย แล้วค่อยๆเฟดออก

 

จบฉากที่ ๗

องก์๒

ฉากที่ ๘

ห้องนอนใบพร

เวลา

กลางคืน

บรรยากาศ

ภายในห้อง แสงอ่อน

ตัวละคอน

Block  8.1 ใบพร  สิงห์   ละม่อม  บัวเกี๋ยง

Block  8.2 ใบพร  สิงห์  บัวเกี๋ยง

อุปกรณ์

กระโถน  ขวดน้ำ  บุหรี่  เงินประมาณสามพันบาท หรือมองเห็นเป็นปึก   เบียร์พร้อมแก้ว

เสื้อผ้า

สวมชุดใหม่ทุกคน

 

เริ่มการแสดง                                                    Block 8.1

 

ตัวละคอน

บทเจรจา  (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

ละม่อม

(เดินนำใบพรและสิงห์เข้าในห้อง) ตามสบายนะพ่อรูปหล่อ...แหมบอกให้เลือกใครขึ้นห้องก่อนก็ไม่เอา จะรอแต่แม่ใบพรคนเดียว (หยิกแขนสิงห์ หยอกๆ) ตาแหลมชะมัดเลยพ่อหนุ่มคนนี้....

 

บัวเกี๋ยง

(สอดขึ้น อย่างอิจฉาเล็กๆ)  ตาเปิ้นบ่แหลมสักเต้าใดกะเจ้า...เนี่ยบัวเกี๋ยงก็งามขนาด เอาอ๊กเอาใจ๋ก่อแล้ว...เปิ้นก็ยังบ่ผ่อข้าเจ้าสักกำ (ทำตาปริบๆ)

 

ละม่อม

(ดุบัวเกี๋ยง) อย่าสอดนังบัวเกี๋ยง แกมีอะไรจะทำก็ไปทำ แล้วนั่นแกขึ้นมามือเปล่าๆรึ  ขวดน้งขวดน้ำกระถงกระโถนทำไมไม่ถือมา ไป๊....(ไล่บัวเกี๋ยงออก)ไปจัดการหามา เห็นผู้ชายหล่อๆน่ะก็ลืมหน้าที่เชียวนะมึง....

 

บัวเกี๋ยง

(ทำหน้างอแล้วเดินออกไป)

 

ละม่อม

(กับใบพร) เอาอกเอาใจพี่เขาให้ดีนะพร....เนี่ยเค๊าอุตส่าห์มานั่งรอตั้งแต่หัวค่ำไม่ยอมขึ้นห้องกะใครเลย บอกว่าจะรอแต่พรคนเดียว....(กระซิบ) นี่...พ่อหนุ่มนี่ท่าทางกระเป๋าหนักไม่เบา มีทีเด็ดอะไรก็งัดออกมาบริการเขาให้หมด  คราวที่แล้วน่ะเขาก็ให้พิเศษแกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ  คราวนี้ขอให้มากกว่าเดิมสิ จะได้ไปซื้อนมให้ลูกแกกิน....

 

ใบพร

(ชำเลืองมองสิงห์อย่างอายๆ กลัวเขาจะได้ยินละม่อมพูด) หนูเปล่าขอเงินเขาหรอกแม่ เขาให้หนูมาเอง....

 

ละม่อม

อู๊ย...ก็เหมือนๆกันล่ะน่า   (หันทางสิงห์) ขอให้สำราญนะจ๊ะพ่อหนุ่ม...ไปล่ะ...(ละม่อมเดินออกไป)

 

ใบพร

(เดินมานั่นที่หน้ากระจกทำท่าเหมือนจะรูปซฺบกระโปรง แต่บังเอิญบัวเกี๋ยงเข้ามาพอดี)

 

บัวเกี๋ยง

มาแล้วเจ้า...กระโถนต๊องป๊ะโรงและนี่ก่อขวดน้ำบ้วนพระโอฐ ของแม่ญิงใบพรและเจ้าจายคำสิงห์แห่งคุ้มสเน่ห์จันทร์กะเจ้า...แล้วนี่ก่อน้ำจันเย็นๆ(วางขวดเบียร์ลงบนโต๊ะเล็ก)

 

ใบพร

ขอบใจจ๊ะ

 

บัวเกี๋ยง

มีอะหยังจะฮื้อบัวเกี๋ยงฮับใจ้ก่อฮ้องเน้อเจ้า...(มองทางสิงห์ด้วยสายตาเจ้าชู้) หรือถ้าปี้พรยะก๋านบ่ไหวก็ฮ้องบัวเกี๋ยงได้กะเจ้า  ข้าเจ้าจะได้มี๋โอกาสจ่วยปี้สาวพ่อง บ่อต้องเกรงใจ๋ข้าเจ้าเน้อ....

 

ใบพร

(เอียงอาย) ไม่เป็นไรหรอก บัวเกี๋ยงออกไปเถอะ

 

บัวเกี๋ยง

(ออกไป ในระหว่างนั้นหันทำตาเจ้าชู้กับสิงห์เป็นระยะๆ)

 

สิงห์

(เริ่มจะพูดกับใบพร) เออ...พรจ๊ะ...

 

บัวเกี๋ยง

(โผล่มาจากหลืบอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองตกใจ)  ข้าเจ้าปิ๊ดประตู๋ฮื้อแล้วเน้นเจ้า บ่อต้องห่วง (พูดจบก็ผลุบหายไป)

 

ใบพร

(นั่งลงตรงขอบเตียง ทำท่าจะปลดกระดุม สิงห์จับมือเธอห้ามไว้) เออ...แล้วจะไม่....เออ....หรือจ๊ะ

Block 8.2

สิงห์

ไม่ต้องรีบร้อนหรอกจ๊ะ พี่เพียงแต่อยากจะมาคุยกับพร...

 

ใบพร

พี่มาหาพรเกือบทุกวัน  ไม่เบื่อมั่งหรือจ๊ะ (รินเบียร์ส่งให้สิงห์)

 

สิงห์

คนเราถ้าทำอะไรแล้วมีความสุข ก็ไม่มีวันเบื่อหรอกจ๊ะ (ดื่มเบียร์แล้วพูดต่อ) ใบพร....พี่มีบางอย่างอยากจะบอกกับพร....พี่....อ้า....พี่ไม่อยากให้พรอยู่ที่นี่เลย

 

ใบพร

พรน่ะก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่หรอกจ๊ะ แต่มันจำเป็น พรยังมีภาระอีกมากมาย ถ้าพรเลิกหาเงินแล้วใครจะหาเลี้ยงพรและลูกล่ะจ๊ะ....

 

สิงห์

พี่ไงพร....พรไปอยู่กินเป็นเมียพี่เถอะนะ

 

ใบพร

(นึกไม่ถึงที่ได้ยิน กราบลงที่หน้าอกเขา) พี่สิงห์ พรมันสกปรกเกินกว่าที่จะรับความกรุณาจากคนดีๆอย่างพี่  ผู้หญิงอย่างพรมันไม่มีค่า พี่สิงห์จะอับอายชาวบ้านเขาเปล่าๆ

 

สิงห์

แต่พี่ไม่เคยนึกรังเกียจพรเลย เราจะไปอยู่ด้วยกันในที่ที่ไม่มีใครรู้กำพืดของเรามาก่อน  พรจ๊ะ...พรไม่เชื่อใช่ไหมว่าพี่อยากได้พรมาเป็นเมียจริงๆ

 

ใบพร

(สะอื้นแล้วกอดสิงห์) พี่สิงห์...พี่รักฉันหรือจ๊ะพี่

 

สิงห์

พี่คงตอบพรตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ....(ลูบไล้เรือนผมใบพรไปมา) พี่รู้แต่เพียงว่าพี่สงสารพรมา...สงสารตั้งแต่วันแรกเห็น  พี่คิดถึงพร และพี่ก็ทนไม่ได้ทุกครั้งที่คิดว่าพรกำลังอยู่ในห้องกับผู้ชายอื่นๆ

 

ใบพร

(เอามือปิดปากเขา) พอเถอะจ๊ะ....พี่สิงห์....

 

สิงห์

พรไม่เชื่อพี่หรือ....

 

ใบพร

เชื่อสิ...แล้วพรก็ยินดีด้วยซ้ำ (ลุกขึ้นยืนแล้วหันหน้าสูผู้ชม) พี่เป็นคนแรกที่ทำให้พรรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า มากกว่าเป็นเพียงเครื่องบำบัดอารมณ์ใคร่ของพวกผู้ชายทั่วไป....ที่นี่น่ะมันเหมือนนรกที่พรต้องจมปรักมานาน  ผู้หญิงที่นี่ทุกคนก็ล้วนแต่ลืมไปแล้ว....ว่าความรักที่ผู้ชายมีให้แก่ผู้หญิงน่ะมันคืออะไร....

 

สิงห์

(ลุกขึ้นแล้วโอบไหล่เธอ) พรเลิกรับแขกเถอะนะ...อีกสองวันพี่ทำงานสำคัญเสร็จแล้วจะมารับพรไปอยู่ด้วย....

 

ใบพร

พี่ไม่รังเกียจลูกของพรหรือจ๊ะ....

 

สิงห์

อย่าคิดมากไปเลยพร พาลูกไปอยู่ด้วยกัน ลูกโตขึ้นจะได้มีทั้งพ่อและแม่ไง

 

ใบพร

(ซบอกเขาแล้วสะอื้นตื้นตั้นใจ) พี่สิงห์....นี่พรไม่ได้ฝันไปนะพี่...

 

สิงห์

(ควักเงินปึกหนึ่งแล้วยัดใส่มือเธอ) เก็บเงินก้อนนี้ไว้ใช้ระหว่างที่พี่ไม่อยู่

 

ใบพร

(ตกใจที่เห็นเงิน) พี่สิงห์....พี่เอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน (คลี่เงินแล้วมองอย่างตกตะลึง) พี่ทำงานอะไรจ๊ะ...ทำไมถึงมีเงินมากมายขนาดนี้

 

สิงห์

อย่างเพิ่งถามเลยจ๊ะ...รู้ไว้เพียงว่าอาชีพของพี่มันก็ไม่ได้ขาวสะอาดไปกว่าพร

 

ใบพร

(มองหน้าเขางงๆ แล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นไม่ไว้ใจ) พี่สิงห์...พี่อย่าบอกนะว่าพี่ไปปล้นเขามา  ถึงแม้พรจะเป็นผู้หญิงค้ากาม แต่ก็ไม่เคยมีความคิดทุจริตนะ...

 

สิงห์

(กอดกระชับ และปลอบโยน) พรเก็บเงินไว้เถอะ คนอย่างพี่ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พรคิด ขอให้เชื่อพี่สักครั้ง...(รั้งให้ร่างใบพรทรุดลงบนเตียง และโน้มให้หล่อนเอนราบไปบนหมอน  แล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเองทีละเม็ดๆ จนหมดแล้วขึ้นนั่งลงบนเตียง ปิดประตูมุ้ง....

แสงภายนอกเริ่มอ่อนลงจนกระทั่งดับสนิทเมื่อสิงห์ปิดประตูมุ้ง เหลือไว้เพียงโคมไฟหลังเตียงนอน ทิ้งให้คนทั้งสองเป็นเงาดำลางๆ แบบหนังตะลุง เสียงเพลง คืนเหงาเริ่มบรรเลงเข้ามาในช่วงนี้....

ใบพร

พี่สิงห์....(ครางปนสะอื้น)

 

สิงห์

ฮืมม....จ๋า....

 

ใบพร

พี่บอกกับพรสิจ๊ะ...ว่านี่มันไม่ใช่ความฝัน

 

สิงห์

จ๊ะ....พรไม่ได้ฝันหรอก พี่อยู่ตรงนี้ และมีตัวตนให้พรได้สัมผัสจริงๆ

 

ใบพร

(ลูบไล้ตามเนื้อตัวของเขา) พี่สิงห์จ๊ะ...พี่จะเชื่อมั้ยว่าผู้หญิงอย่างพร บางครั้งห็เหงาและก็ว้าเหว่เป็น พรฝันว่าวันหนึ่งพรจะได้มีโอกาสซบอายอุ่นจาอกของชายที่มีความจริงใจต่อกัน  พี่สิงห์จ๋า...พรรอคืนนี้มานานแสนนานแล้วจ๊ะ....

 

สิงห์

(เอื้อมมือไปปิดสวิตช์โคมไฟด้านหลัง)

เปิดเพลงไปเรื่อยๆสักครู่หนึ่ง แล้วเฟดออก

 

จบฉากที่ ๘

องก์๒

ฉากที่ ๙

บ้านเสน่ห์จันทร์

เวลา

หัวค่ำ

บรรยากาศ

 

ตัวละคอน

Block  9.1 พริ้ง  สายพิณ  ต้อย  ศรี    นงเยาว์  แฟนนงเยาว์

Block  9.2 พริ้ง  สายพิณ  ต้อย  ศรี  ละม่อม  บัวเกี๋ยง  นงเยาว์  แฟนนงเยาว์

Block  9.3 พริ้ง  นงเยาว์  ละม่อม  ต้อย  ศรี 

Block  9.4 สายพิณ ละม่อม  ศรี  บัวเกี๋ยง  พริ้ง

Block  9.5 สายพิณ  ใบพร  ศรี  ต้อย  พริ้ง

Block  9.6 ใบพร  พริ้ง    ศรี  นงเยาว์  สายพิณ  ละม่อม  บัวเกี๋ยง

 

อุปกรณ์

ยาทาเล็บ  บุหรี่  เย็นตาโฟ  ส้มตำ  กาแฟเย็น  ตั๊กแตนทอด

เสื้อผ้า

เปลี่ยนชุดใหม่ทุกคน   นงเยาว์สวมชุดแรกแล้วเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นตอนออกครั้งที่สอง

 

เริ่มแสดง                                                            Block 9.1

 

ตัวละคอน

บทเจรจา  (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

 

(เปิดฉากมา เห็นสายพิณนั่งแต่งหน้าทาปากอยู่ก่อนแล้วตรงโต๊ะเครื่องแป้ง ศรีออกมาจากห้องแล้วยืนเท้าสะเอวคีบบุหรี่พ่นควันฉุย  ส่วนพริ้งนั่งไขว่ห้างตรงโซซา  ต้อยโผล่มาจากห้องด้านบนพร้อมยาทาเล็บในมือ ต้อยถลามายืนกลางห้องแล้วหมุนซ้ายขาว อวดชุดใหม่ของตนเอง)

 

ต้อย

นี่...สวนมั้ยชุดใหม่ของหนู...เพิ่งลงมาจากจักรพี่ฉวีวันนี้สดๆร้อนเลย สวยมั้ย....

 

ศรี

(เข้ามาจับๆต้องๆชุดของต้อย) ฮืมม...สวยดี...แต่มิดชิดไปหน่อยว่ะนังต้อย น่าจะผ่าตรงนี้สักนิด แล้วแหวกตรงนี้สักหน่อย....

 

สายพิณ

(แบะปากประชด) ขนตัดเข้าไปเถอะอีต้อย...ห้องมึงน่ะตอนนี้ยังกะตลาดโบ๊เบ๊อยู่แล้ว....กูเห็นมึงใส่ประเดี๋ยวประด๋าวก็ทิ้ง อีกหน่อยเวลารับแขกมิต้องนอนเอากันบนกองเสื้อผ้ารึยะ....

 

ต้อย

(งอนสายพิณ เชิดใส่แล้วหันไปนั่งทาเล็บ และผิวปากเพลงลูกทุ่ง)

 

นงเยาว์

(แต่งตัวสวยเดินลงมาจากห้อง ทำท่าขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่ หล่อนเดินไม่สนใจใครไปชะโงกหน้ามองกระจกตรงโต๊ะเครื่องแป้งข้ามหัวสายพิณที่นั่งอยู่ หล่อนติดต่างหูที่ถือมา เสร็จแล้วก็เดินเชิดใส่ทุกคนโดยไม่พูดจากับใคร  แล้วตรงไปยังสวนข้างบ้าน ซึ่งในขณะนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าซุ้มประตูมาพอดี หล่อนโผเข้าหาเขาแล้วพากันไปนั่งจู๋จีกันตรงม้านั่งในสวน...)

 

ศรี

(ประชดกับพริ้ง)เป็นไงล่ะ...คนโปรดของพี่พริ้ง เดี๋ยวนี้เขารวยนี่ โยกโย้เลือกแขก มันคงจะคิดว่าเป็นเทพธิดาประจำซ่องแล้วล่ะมั้ง....อีห่า...ถือว่ามีแต่คนให้ท้าย ทำเป็นเดินสะบัดตูดสะบัดก้น...

 

พริ้ง

(กับศรี) นี่มึงกำลังด่าหาว่ากูให้ท้ายมันเรอะอีศรี...ก็ในเมื่อมันกำลังเป็นตัวทำเงินทำทองก็ต้องยอมรับว่าเป็นโอกาสดีของมัน แล้วทีมึงล่ะ...ตอนที่เป็นตัวเงินตัวทองยังไม่เห็นมีใครเขาไปอิจฉาริษยามึงเลย....

 

ศรี

(เกรงใจพริ้ง) หนูป่าวอิจฉามันนะ...ก็แต่หมั่นไส้เท่านั้น...

 

สายพิณ

(มองหน้าตนเองในกระจกอย่างกังวลกลัดกลุ้มในสังขารตัวเอง) อย่าไปหมั่นไส้มันเล้ยอีศรี...เป็นกะหรี่ใครๆก็อยากจะกอบโกยเงินให้มันได้แยะกันทั้งนั้น ตอนนี้มันเป็นทีของอีนง มันก็ต้องกอบโกยงกกันหน่อย....อย่างกูนี่สิ (ลูบคลำใบหน้าของตัวเอง) ตัวทำเงินรุ่นแรกแห่งบ้านเสน่ห์จันทร์ ยังปลดระวางได้เล้ย....

 

ทุกคน

(ฟังสายพิณว่า แล้วตกอยู่ในความสงบชั่วขณะ)

 

บัวเกี๋ยง

(ถือจานส้มตำและชามเย็นตาโฟ พร้อมด้วยถุงใส่ตั๊กแตนทอด บัวเกี๋ยงเดินเข้าจาด้านนอกให้ดูเหมือนเพิ่งกลับจากการซื้อของ ) มาแล้วจ้า...ส้มตำแม่คำเอ้ยปากตรอก ลำแต้ๆแซ่บขนาด  (วางข้าวของลงบนโต๊ะ) มาเร้ว...มากิ๋นกัน ลำแต้ๆนา....

Block 9.2

ละม่อม

(ออกมาพอดี ร้องทวงถามของที่ฝากซื้อ) ไหน...แล้วของชั้นล่ะยะ....

 

บัวเกี๋ยง

(ส่งชามเย็นตาโฟให้)  ของแม่อยู่นี่กะเจ้า...

 

ละม่อม

(รับชามแล้วดูงงๆ) แล้วนี่...มึงซื้อเย็นตาโฟมาทำไม นังบัวเกี๋ยง....

 

บัวเกี๋ยง

(ตีหน้าเซ่อ) ก็แม่บ่นอยากจะกิ๋นอะหยังเย็นๆใจ่ก่อ...ข้าเจ้าก่ออุตส่าห์เสาะหามาฮื้อ

 

ละม่อม

(โมโห วางชามก๋วยเตี๋ยวลงแรงๆ) โธ่...อีควาย ที่กูบอกว่าอยากจะกินอะไรเย็นๆน่ะ กูหมายความถึงโอเลี้ยงหรือกาแฟเย็น ไม่ใช่เย็นตาโฟ ไปเลย...ออกไปซื้อมาใหม่เลยอีซื่อบื้อ...กำลังอารมณ์ดีๆทำให้กูอารมณ์เสียอีกแล้ว...

 

ศรี

(ยื้อถุงกระดาษจากบัวเกี๋ยง) ไหน...ซื้อหนมอะไรมา...ขอกินมั่งสิ...

 

บัวเกี๋ยง

(หยิบตั๊กแตนใส่ปาก) ตั๊กแตนทอดกะเจ้า....ลำอย่าบอกไผเชียว

 

สายพิณ

(รีบฉกถุงมา แล้วหยิบขึ้นมาเคี้ยวกรอบๆ) ไหน.ๆ....ของโปรดกู...ดีมากนังบัวเกี๋ยง คราวหลังซื้อมาอีกแยะๆนะ....ฮืมม....อาหย่อยว่ะ....

 

บัวเกี๋ยง

(หันทางละม่อมซึ่งนั่งหน้ามุ่ยอารมณ์เสีย) เดี๋ยวข้าเจ้าจะออกไปซื้อกาแฟเย็นมาฮื้อเน้อ แม่รอกำเดียวเน้อ อย่าเพิ่งอารมณ์บูด (ว่าแล้วก็เดินออกไป)

 

นงเยาว์

(จูงมือเพื่อนชายคนที่นั่งคุยกันเข้ามในห้องโถง ท่าทางทั้งสองสดชื่นมีความสุข ผ่านกลุมผู้หญิงอื่นๆซื่งนั่งกันอยู่  หล่อนชะงักเมื่อพริ้งร้องทัก....)

Block 9.3

พริ้ง

นง...มานี่หน่อยสิ....

 

นงเยาว์

(หันบอกเพื่อนชาย ) พี่...เข้าไปรอนงในห้องก่อนนะจ๊ะ

 

พริ้ง

เมื่อวานเสี่ยบุญส่งเขามารอแกตั้งนาน ทำไมไม่ยอมขึ้นห้องกะเขาฮึ...เดี๋ยวนี้ชักจะยังไงนะ มัวนอนกกนอนกอดกะไอ้หนุ่มนั่นอยู่ได้...แขกมีเงินน่ะไม่เอาจะเอาแต่น้ำ  รึว่าไอ้นั่นของมันเลี่ยมทองฮึ...แกถึงได้หลงไหลกันนักหนา...

 

นงเยาว์

(ยะโส) รอก็ชั่งแม่งมันปะไร เบื่อจะตายห่าไอ้แก่นั่น เรื่องมากก็เรื่องมาก เดี๋ยวขอจับตรงโน้นเดี๋ยวขอจับตรงนี้  วุ้ยพูดถึงแล้วแขยง....(ทำตัวสั่นแขยง)

 

ละม่อม

(เสียงดุ) แน่ะๆ เอาใหญ่แล้วนะอีนี่...แล้วไอ้หนุ่มคนนั้นน่ะมันใครกันยะ กูเห็นมานั่นกอดกันกลมริมรั้วแทบทุกคืน....

 

ต้อย

(ทาเล็บไปแล้วหันมาพูด) แม่น่ะไม่รู้อะไร ไม่ใช่แต่เพียงมานั่นกอดกันเท่านั่น ยังมีการนัดแนะกันไปนั่งกินไก่ย่างส้มตำริมน้ำ หนำซ้ำยังชวนกันดูหนังวันละรอบ ท่าทางอี๋อ๋อกันยังกะคู่รักแน่ะแม่....

 

ศรี

ระวังจะโดนหลอกนะนง....อย่าโง่ให้ผู้ชายมันหลอกเอา ผู้ชายน่ะลูบตูดไม่มีหางมันก็เอาหมด  อย่างชั้นนี่ไง...มีผัว ผัวก็เอาเงินไปเลี้ยงเมียน้อย เป็นกะหรี่มันซะเลยจะได้หลอกเอาเงินจากพวกผู้ชายเสียบ้าง....สะใจดี....

 

นงเยาว์

(ดื้อรั้น) ก็หนูเต็มใจให้เขาหลอกนี่....(พูดจบเดินสะบัดตูดหายเข้าห้องไป)

 

ละม่อม

(ตะโกนด่า) เออดี...ดีจริง...อยู่ๆไปมันจะกลายเป็นเทวดากันไปหมด อยากมีผัวกันนักก็มีกันไป แล้วอย่ามาหาว่าแม่ไม่เตือนก็แล้วกัน ผัวแมงดาน่ะหาเมื่อไรก็หาได้โว้ยอีนง จะมีผัวทั้งทีก็ต้องให้มั้นเลี้ยงสิโว้ย...ไม่ใช่มานั่นเลี้ยงผัว...

 

สายพิณ

นี่ๆแม่...(สะกิดละม่อม แล้วเปลี่ยนใจ) ชั้นน่ะไม่อยากจะพูดหรอกนะ

Block 9.4

ละม่อม

(กำลังอารมณ์เสีย) มึงจะพูดอะไรก็พูดๆมาเลยอีสาย ไม่ต้องมายึกๆยักๆ กูล่ะหมั่นไส้...

 

สายพิณ

คือว่า ตอนนี้น่ะนังนงมันชักจะทำตัวเลิศลอย เป็นคุณโสไฮโซไปแล้วนะแม่ กว่าจะตื่นขึ้นมาก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยง จากนั้นก็พาไอ้หนุ่มคนนั้นไปกินมื้อเที่ยงเป็นคุณนาย นี่ๆ แล้วฉันยังเห็นมันเข้าร้านเสริมสวยเป็นว่าเล่นเลยนะแม่ พักนี้เงินมันเฟ้อน่ะระวังมันจะเป็นซ่องแข่งกะแม่นะเออ....นี่แล้วเมื่อสองวันก่อน มันยังมาจ้างฉันซักผ้าให้มันเลย จริงๆชั้นไม่โกหกหรอก....

 

ศรี

อ้าว...แล้วพี่สาย รับซักให้มันรึป่าวล่ะ....

 

สายพิณ

(ค้อนศรีแล้วเชิดใส่อย่างหยิ่งยะโส)  ฮึ....คนอย่างชั้น

 

ศรี

(พูดต่อแทน) ไม่มีวันที่จะซักให้มันหรอก ใช่ไหม....

 

สายพิณ

ก็โง่น่ะสิ อีศรี....มันจ้างกูซักกางเกงในตัวละตั้งบาทนึง ไม่รับก็โง่แล้ว รายได้ดีกว่าพับถุงกระดาษนะโว้ย....

 

ละม่อม

นี่พวกมึง กำลังจะบอกว่ากูให้ท้ายมันจนเหลิงเสียเด็กไปแล้วงั้นสิ...

 

สายพิณ

อ้าว....แม่ร้อนตัวไปเองนะ  ชั้นป่าวว่า....

 

บัวเกี๋ยง

(วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากด้านนอก พูดเสียงสั่นระรัวแทบไม่เป็นภาษา) แม่...แม่...ปี้พริ้ง...ปี้พริ้ง...ไวๆมาผ่อพ่อง...

 

พริ้ง

อะไรกันวะ อีบัวเกี๋ยง เอะอะโวยวาย เกิดอะไรอีกล่ะ

 

บัวเกี๋ยง

ตำรวจเจ้า....ตำราวจ...มากั๋นเต็มซอย ปะเลอะไปหมดกะเจ้า...สังสัยจะมีเรื่องบ่ดี...

เสียงดนตรีเร้าใจ

พริ้ง

(ออกมาชะโงกดู) แม่...ตำรวจเต็มบ้านแม่พิศเลย  มีอะไรก็ไม่รู้...

 

ละม่อม

(ตกใจ) ถ้าตำรวจมาจริงๆเห็นท่าจะไม่ค่อยดีแล้วซิ....

 

พริ้ง

ถ้าตำรวจมาจับผู้หญิง  เดี๋ยวก็คงเลยมาบ้านเราด้วย เอ..เมื่อคืนจ่ายับก็ไม่บอกอะไร

 

ละม่อม

เดี๋ยวจะออกไปสังเกตุการณ์ที่นั่นสักหน่อย ถ้ายังไงล่ะก็ให้พวกเราหลบๆไปก่อน ไป...นังบัวเกี๋ยงไปเป็นเพื่อนหน่อย (ละม่อมพาบัวเกี๋ยงออกไป)

 

พริ้ง

จะหลบไปไหนได้ล่ะแม่ ถ้ามันจะจับก็ยอมให้มันจับไปเถอะ ไม่งั้นก็โดนรังควานไม่หยุด เราไปเสียค่าปรับเอาที่ศาล ยังจะดีกว่าเสียให้ไอ้พวกตำราจเลวๆ

 

สายพิณ

(บ่นหลังจากละม่อมออกไป) น่ากลัวจะเปลี่ยนผู้กำกับคนใหม่อีกแล้วสิท่า เหตุการณ์อีแบบนี้นี้อีสายเจอมาหลายยุคหลายสมัยแล้ว  หรือไม่ก็เงินที่แม่แกฝากไปให้ผู้กำกับคงถูกหมาคาบไปแดก...

Block 9.5

ใบพร

(วิ่งลงมาจากห้อง) เกิดอะไรขึ้นหรือพี่พริ้ง....พี่สาย....

 

ศรี

ตำรวจแห่กันมาเต็มซอยน่ะสิ  ยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แม่แกออกไปดูแล้ว...

 

ต้อย

หนูว่าพี่หลบๆไปก่อนดีกว่า...อีกสองวันพี่สิงห์ก็จะมารับแล้ว ถ้าจะโดนจับไปนอนในตะรางน่ะมันยังไงๆอยู่นา ไป...ไปหลบที่บ้านยายแช่มคนเลี้ยงเด็กก่อนก็ได้ เผื่อเหตุการณ์สงบจะได้รับตัวนังเพลินมาไว้เสียเลย...

 

ศรี

ดีเหมือนกันว่ะ ข้าไปด้วยคน ขี้เกียจโดนจับไปนอนในมุ้งสายบัวเหมือนคราวก่อนอีก  ไป...(ตั้งท่าจะพากันไป แต่เห็นพริ้งและสายพิณยังเฉยจึงถาม) อ้าว...แล้วนั่นจะอยู่รอให้ตำรวจมาลากตัวไปอีกเหรอพี่สาย  พี่พริ้ง...

 

สายพิณ

กูมันชินซะแล้วว่ะ  เบื่อหนีแล้ว มันอยากจับก็ให้มันจับไปเถอะ พานังพรมันหลบไปก่อนเพราะอีกสองวันมันก็จะมีอนาคตใหม่แล้ว สำหรับกูมันปลงซะแล้วว่ะ

 

พริ้ง

พวกแกรีบไปกันเถอะ ตำรวจมันไม่กล้าจับชั้นหรอก ไม่ต้องห่วง

 

 

(ในจังหวะเดียวกับที่ศรี ใบพร และต้อยจะพากันออก บัวเกี๋ยงและละม่อมก็สวนเข้ามา  บัวเกี๋ยงร้องไห้โฮ ปากพร่ำแต่ชื่อจันทร์ฟอง  ละม่อมหน้าซีดเซียวเหมือนพบเหตุการณ์ร้ายแรงมา)

Block 9.6

ใบพร

(พยายามถามบัวเกี๋ยง) บัวเกี๋ยง...เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกับจันทร์ฟอง

 

พริ้ง

(ถามละม่อม) ตำรวจมาจับผู้หญิงรึเปล่าแม่....

 

ละม่อม

(หน้าซีด ไม่พูดไม่จา)

 

ใบพร

ตำรวจมาทำไมแม่...

 

ละม่อม

นังจันทร์ฟองมันผูกคอตาย

ดนตรีเร้าใจ

นงเยาว์

(วิ่งออกมาจากห้อง ตกใจมาก) อะไรนะแม่ นังจันทร์ฟองมันทำไม...

 

บัวเกี๋ยง

(โผเข้ากอดกับนงเยาว์แล้วร้องไห้ไปพูดไป) อีนง....อีฟองมันผูกคอตาย กูไปป๊ะมากับต๋า อีฟองมันห้อยโตงเตงลิ้นห้อยอยู่บนขื่อบ้านนังพิศปู๊นแน่ะ แต้ๆนากูบ่ะได้จุ๊มึงดอก...

 

นงเยาว์

หนูไม่เชื่อ...หนูไม่เชื่อ...(เขย่าแขนละม่อม) มันไม่จริงใช่ไหมแม่...หนูจะไปดูมันเดี๋ยวนี้...(ทำท่าจะผลุนผลันออกไป แต่ละม่อมฉุดแขนไว้)

 

ละม่อม

(ฉุดแขนนงเยาว์ไว้) จันทร์ฟองมันตายแล้วจริงๆนง แกอยู่เงียบๆไว้ก่อนอย่าออกไปแสดงตัว เรื่องมันจะไปกันใหญ่ รอดูสถานการณ์ไปก่อน

 

 

(นงเยาว์กับบัวเกี๋ยง กอดกันร้องไห้เสียงดังระงม)

 

ใบพร

(ลูบหัวนงเยาว์ปลอบโยน พูดลอยๆ) มันผูกคอตายเอง...รึว่า...

 

ละม่อม

ไม่รู้...ก็นังพิศมันบอกว่าเด็กผูกคอตายเอง

 

ศรี

(เหลืออด) ใครมันจะบอกว่าเป็นคนฆ่าล่ะแม่ อีพิศกะไอ้สุวรรณนั่นแหละมันฆ่าคนมากี่คนแล้ว ยังลอยนวลอยู่ได้ ทำไมมันไม่โดนจับไปเข้าคุกซะ...

 

ละม่อม

หยุดเถอะนังศรี...พูดไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ใครทำอะไรฟ้าดินก็ลงโทษมันเอง

 

ศรี

มัวแต่คอยฟ้าดิน ก็พอดีตายโหงตายห่ากันหมด (อารมณ์รุนแรงขึ้น)

 

นงเยาว์

พี่ศรี...พี่หมายความว่า นังจันทร์ฟองมันโดนเขาฆ่าตายงั้นหรือ...

 

ละม่อม

(ถมึงตาใส่ศรีห้ามไม่ให้พูด) นังศรี...

 

ศรี

(ฝืนใจส่ายหน้ากับนง แล้วเดินหลบเข้าด้านในไป)

 

นงเยาว์

ทีนี้เวลาหนูกลับบ้าน หนูจะไปบอกพ่อแม่มันยังไง เขาคงต้องว่าหนูพามันมาตาย

 

ละม่อม

(ลูบหัวนงเยาว์ที่ยังสะอื้น) สงบใจเถอะนงเอ้ย...ไหนๆมันก็ตายไปแล้ว เดี๋ยวไว้รอฟังข่าวจากจ่ายับอีกทีว่าจะเอายังไงกันต่อไป...

 

นงเยาว์

ก็ไอ้สัตว์นรกนั่นแหละตัวดี...หนูเกลียดมัน...ยังกะช้างกะม้าเกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น ไอ้สัตว์...มันทำกับหนูเหมือนไม่ใช่คน หมานะพี่ มันยังไม่ทำกับตัวเมียของมันเหมือนไอ้จ่าพยับนี่เลย...(ร้องไห้)

 

ใบพร

เกลียดมัน เราก็ทำอะไรมันไม่ได้หรอกนงเอ้ย...คนอย่างเรามันก็ไม่แคล้วโดนข่มเหงรังแกอยู่เรื่อยไป

 

นงเยาว์

(เคียดแค้น) แต่หนูทำได้นะพี่ ไอ้คนฉิบหาย คอยดูนะ มีโอกาสเมื่อไหร่ล่ะน่าดู

 

ใบพร

นง...ไม่เอาน่า...

 

นงเยาว์

พี่อย่าห้าม...แม่รู้ไหมว่าไอ้จ่าห่านี่แหละที่มันจับอีจันทร์ฟองไปส่งนังพิศเมื่อคราวที่มันหนี คอยดูนะหนูจะแก้แค้นให้เพื่อนหนู่ หนูขอสาบาน (ยกมือไหว้ศาล)

 

 

(ละม่อมค่อยๆเดินออกจากฉากไป พริ้งไม่พูดจาแต่ตีหน้าเครียด ต้อยมองดูนงเยาว์และบัวเกี๋ยงกอดกันร้องไห้  ใบพรนั่งกอดอยู่ข้างๆ)

 

สายพิณ

(เดินออกมาหน้าเวที แล้วพูดด้วยอารมณ์จริงจัง) นี่แหละว้าชีวิต...ชีวิตที่กูพบพานมาตลอดสี่สิบปี มีแต่ความทุกข์ มีแต่ความผิดหวัง มีแต่เสียงร้องไห้ และน้ำตา มีแต่ความเจ็บช้ำและความตาย หรือว่ามันเป็นคำสาปจากนรกที่สาปให้ผู้หญิงขายตัวาต้องเผชิญกับสิ่งเหล่านี้ตลอดไป (เริ่มสั่นพร่าและจะร้องไห้) ทำไม...โลกช่างอยุติธรรมอย่างงี้วะ  (หันไปทางใบพร) ใบพรเอ้ย...แกมันโชคดีกว่าใคร ไปให้พ้นจากที่นี่นะพร ไปให้พ้นแล้วอย่ากลับมาอีก  (หันทางผู้ชม) พวกเราผู้หญิงขายตัว ต่างคนก็ต่างที่มา พวกเราต้องมาหาเงินด้วยอาชีพนี้เพราะความจำเป็น ไม่มีใครอยากจะเกิดมาเป็นเช่นนี้ มันเจ็บ มันทุกข์ ขอให้หยุดการประณามและซ้ำเติมกันเสียสีจะได้ไหม  (ร้องเป็นทำนองเพลง) สักวันหนึ่งเธอ...คงคิดถึงฉัน แหละแล้ววันนั้นฉันเป็นกะหรี่.....(เดินร้องเพลง ซึ่งฟังไม่ตลกเหมือนในองก์ก่อนๆ แล้วกลับหลังหันเข้าด้านไป

แสงค่อยๆอ่อนลงตอนที่สายพิณพูดบท ไฟฟอลโล่เน้นที่หน้าสายพิณ  เมื่อสายพิณร้องเพลงจบ...ให้เปิดดนตรีบรรเล

งเพลง สักวันหนึ่ง แล้วค่อยๆเฟดเอ้าท์ออกไป

 

จบฉากที่ ๙