Restaurant  History-English

             

THE “ONCE UPON A TIME” TALE

  Once upon a time …in late 2531 (December 1988), Pupisit Homthoobprom & Pierre Delalande decided to give life again to an old house located Soi Anuman Rachathon. They intended to use the old mansion built under Phya Anuman Rachathon, one of King Rama V trusted ministers, as a place to saveguard the art of producing Thai incense, perfumes and other traditional scented products, and to sell these products they had been making with Pupisit’s mother for quite some time.

 

But events don’t always follow the plan …Probably too zealous, the two friends had almost overdone the restoration and decoration of the premises. Soon it became a Thai testimony of the past, a peaceful heaven in the busy city. So, Pupisit & Pierre strongly felt they should let friends and acquaintances share the beauty and the peace of the place.

 

They decided to add more activities regarding other types of Thai handicrafts, and finally (to make the whole enterprise sustainable) to start a restaurant where clients could be able to familiarize themselves with incense and scented products making.

 

“Once Upon A Time” R.S.207 (Rattanakosin Era, Year 207) was born on 17th February 1989. After a slow start during the first 5 months, it suddenly exploded with a big bang right in the center of the Bangkok business-cum-twilight district when over 50 magazines and newspapers published, within few months, reports, scoops, pictures, news and interviews. The reason of the success was that “Once Upon A Time” was not like any other Thai restaurant, which usually gives priority to food for the empty stomachs… It was unique because it gave priority to food for eyes, food for nose, food for ears, food for senses and… food for thought. And it was unique because it re-created the very essence of the Thai atmosphere that Thais themselves had let be by-gone. It also saw several art days or weeks being organized, some with the sponsorship of the Tourism Organization of Thailand.

 

Then it came to an abrupt death, on 1st September 1992. 15 days earlier, Pupisit & Pierre had received a notice that they had to leave the premises, the owner being expropriated by the Municipality of Bangkok, the unique ministerial and historic mansion having to make way for a new road… Not only Pupisit & Pierre were not given a single bath in compensation, not only they had to take care of 70 employees suddenly without work, but they were outraged at the fact that a splendid historical house was going to be demolished by the same organization which is supposed to safeguard its treasures for future generations. It was not a natural death, it was an assassination of sort. Pupisit & Pierre, without the smallest authority or power to resist the order, reacted quickly: they sent hundreds of funerals cards to friends, to regular customers, to the press and to people who support the conservation of historic monuments, asking them to dress in black & white. 400 persons came, with only 3 not dressed as requested…There were shows, exhibitions, speeches, stage play, songs, all on the subject of “crimes” committed on Thai cultural heritage. At least, a message was sent and reported by the press. Fun & sadness, laughs & tears, past & future, it was a memorable evening as there has never been any.

 

But “Once Upon A Time”, Pupisit, Pierre and their core staff are die-hard recidivists. 4 months later, they re-opened the second “Once Upon A Time” in Bangkok, soi Mahatlek Luang 1, off Rajadamri Rd and soi Langsuan. 8 months later, the landlord sold his land and Pierre & Pupisit were without a house, one more time…

 

They did not find a suitable place right away. At the same time, since June 90, they had established “Once Upon A Time na Khoum Mae Ping”, on the banks of the Ping River, in Chiangmai. A splendid Lanna compound, with a limited but unique guest house, a beautiful garden and a terrace on the river, started to be well-known. But in July 1993, the rent contract was not renewed. At almost the same time, Pupisit & Pierre had to close down 2 restaurants. Without new proper locations, the 2 friends stopped for a while, but kept equipment, furniture and decorative artifacts.

 

They did not stay put. They started what they never had time to implement at the soi Anuman Rachathon restaurant: taking pictures of people dressed in periode costumes. They started at Jatujak Market, then moved to The Old Siam Plaza (near Pahurat and Chalermkrung Theater). For 2 years, they were the only photo-studio to do this kind of photos and to hand-print sepia pictures. As usual in Thailand, if it works, it is copied. So it was. But again, no regret for Pupisit or Pierre, because they had pioneered the interest in traditional Thai costumes, which was followed not only by the opening of dozens of photo-studios all over the country, but also by the production of quantity of TV dramas featuring King Rama V era or Lanna costumes. Now located for several years in Wang Burapha, they will move to Siam Romanee, close to Romaninart Park, by February 2002.

 

In the meantime, in 1996, an offer was made for a place on the 7th floor of Juldis Tower, near the swimming pool. A restaurant, entirely decorated in dark wood, with old furniture, was going to be vacated. Pupisit & Pierre grabbed the occasion. Unfortunately, the building was not any more the first very luxury condominium in Bangkok it used to be…Coupled with the economic downturn, it was a fiasco, financial, moral and on a marketing point of view, as the entire Thai clientele disappeared due to serious problems in the building. Again, the 2 friends lost a battle but not the war. They closed the restaurant and the legal entity, changed the name from “Once Upon A Time” to the official name of “Ruen Jao Khun Ou” and let their trusted Arun Kantaprom manage the new place. It took again about 2 years to re-habilitate the new restaurant in the spirit of the former “Once Upon A Time” restaurants, in Bangkok and in Chiangmai.

 

But it now works. “Once Upon A Time” is re-used as a brand name, as it is easier to market (people never forgetting this name!). The restaurant is again an old Thai wooden house (actually a compound of 3 houses) in a garden with several tall mango trees and luxurious vegetation. It is located near 2 big streets but is very quiet, because inside a small soi. It is very much Thai: the houses, the decoration, the employees’ costumes, the music, the scents, the lighting, the old simple artifacts, the friendly service and the wonderful food. It is again popular with the Thais as well as with the foreign residents and the tourists.

 

After 8 years of financial loses and all kinds of difficulties, it successfully works and stands for what “Once Upon A Time” used to be: a unique place which perpetuates the Thai tradition at its best.

 

ตำนานกาลครั้งหนึ่ง

กาลครั้งหนึ่งเมื่อต้นปี ๒๕๓๒  คฤหาสน์เก่าแก่คร่ำครึ ที่กลางซอยอนุมานราชธน ถนนสุรวงศ์ได้ถูกแต่งแต้มสีสันให้มีชีวิตชีวา โดยเพื่อนร่วมงานทั้งสอง นั่นคือทั้งคุณภูพิสิฐ หอมธูปพรหม และคุณปีแอร์  เดอลาลองด์  โดยแต่แรกนั้นทั้งสองเพื่อนร่วมงานได้มีความคิดตรงกันว่า จะใช้เป็นสถานที่อนุรักษ์และจำหน่ายเครื่องหอมไทยอันเป็นธุรกิจเล็กๆที่ทั้งสองได้ทำร่วมกันในเวลานั้น...

                แต่แล้ว...ความคิดดังกล่าวก็พลันเปลี่ยนไป เมื่อเขาทั้งสองได้ค้นพบความงดงามและความลงตัวของจินตนาการที่บรรจงแต่งเติมลงไปให้กับมัน เขาทั้งสองจึงใคร่ที่จะเชิญชวนให้คนภายนอกได้มามีโอกาสเสพบรรยากาศอันอบอุ่นแบบไทยๆ ซึ่งยากจะหาพบในสังคมเมืองอันวุ่นวายบ้าง...

                กาลครั้งหนึ่ง ร.ศ.๒๐๗ จึงได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๓๒ ในฐานะร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง ที่เกิดขึ้นภายใต้แนวคิดที่แหวกแนวกว่าร้านอาหารไทยอื่นในขณะนั้น และชั่วเพียงไม่นานหลังจากนั้นชื่อของร้านก็เริ่มเป็นที่รู้จักแก่คนทั่วไป เนื่องจากสื่อมวลชนให้ความสนใจ ไม่ว่าจะเป็นชื่นชมหรือติติง แต่ทั้งหมดกลับยิ่งสร้างให้ กาลครั้งหนึ่ง โดดเด่นและเป็นที่นิยมมากยิ่งขึ้น จนแทบจะนับได้ว่าเป็นร้าน ต้นฉบับ ที่ร้านอาหารในรุ่นต่อมาพยายามลอกเลียน...

                แต่เป็นที่น่าเสียดาย...คฤหาสน์อาหารแห่งนั้นเปิดดำเนินกิจการมาได้เพียงสามปี โครงการเวรคืนที่ดินเพื่อตัดถนนพาดผ่านสีลมและสุรวงศ์ ทำให้ร้านต้องปิดตัวลงไปกระทันหัน ยังความอาลัยให้แก่ลูกค้าและเหล่าพนักงานอย่างมากมาย จึงต้องบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่า กาลครั้งหนึ่ง เป็นร้านอาหารเพียงร้านเดียวที่มีงานฉลองปิดร้านอันยิ่งใหญ่...

                แต่ กาลครั้งหนึ่งยังมิได้หยุดอยู่แค่นั้น...ผู้ก่อตั้งทั้งสองยังให้กำเนิด กาลครั้งหนึ่ง ณ คุ้มแม่ปิง ที่เชียงใหม่ และ กาลครั้งหนึ่ง บนสวรรค์ชั้น๗ บนอาคารจุลดิศทาวเวอร์ อีกต่อมา...แม้สถานที่จะไม่อำนวยหรือไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง แต่ทั้งหมดก็เกิดขึ้นภายใต้แนวคิดที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย...

                ผู้รังสรรค์งานทั้งสองได้เพ้อฝันอยู่เสมอว่า สักวันเถอะ...ถ้าเขาค้นพบเรือนไม้และสวนสวยที่ถูกใจอีกสักหลังเขาจะต้องปลุกวิญญาณให้ กาลครั้งหนึ่งขึ้นมาอีกครั้งให้จงได้...

                และวันนี้เขาทั้งสองก็ได้ค้นพบแล้ว...เรือนไม้สวยสง่าภายในซอยเพชรบุรี ๑๗ รายล้อมด้วยแมกไม้ใบบังซึ่งยากจะค้นพบในมหานครแห่งนี้ กาลครั้งหนึ่ง ณ เรือนเจ้าคุณอู๋ได้กลับมาพร้อมกับจิตวิญญาณของ กาลครั้งหนึ่งโดยแท้ นั่นก็คือแนวคิดที่ว่า  ฉันจะเก็บทุกอย่างที่ถูกทิ้งขว้างกลับมาทำให้สวยหรูอีกครั้ง ฉะนั้นมันจึงมิใช่ที่ที่จะทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกเพียงแค่อิ่มท้องเพียงเท่านั้น..

จิตวิญญาณที่เราไม่สามารถจะบรรยายด้วยตัวอักษรใดๆบนหน้ากระดาษแผ่นนี้  นอกจากท่านจะต้องมาสัมผัสด้วยตนเองเท่านั้น...